Ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στις εκλογές με δύο διαφορετικές γραμμές. Η μία θέλει ένα ΣΥΡΙΖΑ μελών με ενιαία πολιτική έκφραση, αλλά όχι ένα ενιαίο κόμμα σταλινικού ή άλλου τύπου. Όπου η κάθε συνιστώσα κρατάει την πολιτική και ιδεολογική της φυσιογνωμία και υπάρχουν τόσες ισότιμες απόψεις όσες  και οι συνιστώσες. Εδώ δεν ισχύει η αρχή του μικρού και μεγάλου. Σίγουρα μια συνιστώσα χιλίων μελών δεν είναι το ίδιο με μια συνιστώσα των εκατό μελών. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως εκ προοιμίου οι πολλοί έχουν δίκιο και οι λίγοι άδικο. Αν ίσχυε αυτό, τότε δίκιο έχουν   ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.

Η άλλη πολιτική γραμμή είναι αυτή που εκφράζει ο ΣΥΝ, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Θα σταθούμε στη πιο διαυγή διατύπωση πως «ο ΣΥΝ είναι κόμμα, δεν είναι συνιστώσα». Ως εκ τούτου, οι σύμμαχοι μας αν το επιθυμούν μπορούν να γίνουν μέλη μας ή οπαδοί μας. Κι αυτό σημαίνει πως ο ΣΥΝ θεωρεί  τον εαυτό του δικαιωμένο ιστορικά, οπότε το μόνο που του λείπει είναι να αυξήσει τα μέλη του και τους οπαδούς του.

Όλη η αναστάτωση που δημιουργήθηκε  μετά τις ευρωεκλογές και την ελεεινή διαχείριση του εκλογικού αποτελέσματος(τόσοι είμαστε ,τόσους πήραμε) ήταν στο βάθος η σύγκρουση αυτών των δύο γραμμών, που αν έμπαινε με πολιτικούς όρους θα μας είχε κάνει όλους σοφότερους. Και φτάσαμε σε ένα αδιέξοδο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε διάσπαση, αν δεν μας  «ένωναν» οι εκλογές και η προοπτική κάποιων εδρών στο Κοινοβούλιο. Κανείς  βεβαίως δεν υποτιμά τη κοινοβουλευτική δουλειά. Αλλά δεν πρέπει να υποτιμάται ο ενεργός  ρόλος μας στην κοινωνία. Τα προβλήματα που είχαμε πριν από την αναγγελία των εκλογών θα τα έχουμε και μετά τις εκλογές ασχέτως αποτελέσματος.

Και μπορεί να συμβεί το εξής παράδοξο. Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας να εκλεγεί στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ και να ακολουθήσει τη γραμμή ΣΥΝ και να μετατρέψει όλους τους υπόλοιπους σε οπαδούς του. Για να τους κάνει μέλη είναι μάλλον απίθανο γιατί όσοι ήθελαν να ενταχθούν το έχουν ήδη κάνει.

Γιατί τα γράφω αυτά προεκλογικά; Απλά ουδείς μας απαγορεύει στην προεκλογική περίοδο να σκεφτόμαστε. Και η σκέψη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Αντίθετα δημιουργούμε συμπάθειες με την ειλικρίνειά μας και την ευθύτητά μας .Συνεισφέρουμε σε ένα διάλογο και ζητάμε την ψήφο αυτών των ανθρώπων που σκέφτονται σαν κι εμάς, έχουν διαπιστώσει τα ίδια προβλήματα και έχουν την αγωνία να μπουν επί τάπητος και να λυθούν.

Η θεραπεία του καπιταλισμού είναι η ανατροπή του

Με την παρουσία τού αγωνιστή και συγγραφέα στα έδρανα της βουλής, απέκτησαν κοινοβουλευτική φωνή εκείνοι που δεν είχαν φωνή.

Μία είναι η συνταγή των κομμάτων της εξουσίας, ένας και ο στόχος: Η κλοπή της δημόσιας κοινής περιουσίας και η παραχώρησή της στο μεγάλο κεφάλαιο αντί πινακίου φακής. Πρόκειται για μία από τις διαπι­στώσεις του Περικλή Κοροβέση, που πριν προ­λάβει να κλείσει καλά καλά δύο χρόνια κοινοβου­λευτικής παρουσίας, κλήθηκε να ξαναμπεί στον προεκλογικό στίβο, διεκδικώντας την ψήφο των φίλων του και την επιστροφή του στα έδρανα της βουλής (υποψήφιος στην Α’ Αθηνών). Στον σύντομο βουλευτικό βίο του μετράει ήδη πάνω από 200 ερωτήσεις κοινοβουλευτικού ελέγχου. Στη σύντομη συνέντευξη που παραχώρησε στη ΓΑΛΕΡΑ μιλάει γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω του, και δη για τα όσα συμβαίνουν στο κοινο­βούλιο και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δύο χρόνια στη Βουλή, εκλεγμένος εθνικός νομοθέτης, ψήφισες κανένα νόμο της προ­κοπής ή έστω πέρασες καμιά επιτυχή τρο­πολογία, ή μήπως τους απέρριψες όλους, και γιατί;

Το νομοθετικό έργο είναι μια υπεργολαβία της κυβέρνησης που της έχει δοθεί με κατευθείαν ανάθεση έργου. Όποιος έχει το μαγικό 150+1 κάνει ό,τι θέλει. Εντούτοις η κυβέρνηση μπορεί να «μαζέψει» κάποια πράγματα με σκοπό να τα φέρει αργότερα με άλλο τρόπο π.χ. στα θερινά τμήματα της Βουλής που υπολειτουργούν. Ο,τι υποχωρήσεις κάνει η κυβέρνηση δεν οφείλονται στην αντιπολίτευση αλλά στην πίεση της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ. Με άλλα λόγια, οι τροπο­λογίες μπορεί να περάσουν διά της τεθλασμέ­νης και όχι από τον διάλογο που γίνεται μεταξύ «κουφών». Σπάνια περνάει άμεσα μια τροπολο­γία. Αυτό έτυχε σε μένα σ’ ένα πολυνομοσχέδιο για την παιδεία. Τούτο δεν σημαίνει όμως πως

«Ό,τι υποχωρήσεις κάνει η κυβέρνηση δεν οφείλοντα στην αντιπολίτευση, αλλά στην πίεση της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ». Σκίτσο του Kazanevsky.

δεν μελετάμε εξονυχιστικά τα νομοσχέδια. Τα αναλύουμε και ψάχνουμε να βρούμε το πραγ­ματικό τους νόημα. Και αυτήν τη γνώση όπου μπορούμε τη διαδίδουμε.

Στον τομέα του κοινοβουλευτικού ελέγχου της κυβέρνησης στρίμωξες κανέναν υπουρ­γό για τα πεπραγμένα του ή σου την «κο-πάναγαν διά του αρραβώνος» μελλοντικών υποσχέσεων;

Αυτή είναι η μεγάλη χαρά του γραφείου μας! Έχουμε κάνει γύρω στις 200 κοινοβουλευτικές

ερωτήσεις ελέγχου, όλες αποτέλεσμα συλλογι­κής δουλειάς και συνεργασίας με πολίτες, συλ-λογικότητες και μη κυβερνητικές οργανώσεις, καθώς και σοβαρής στοιχειοθέτησης. Δεν ήταν ερωτήσεις δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας αλλά είχαν έρευνα, είχαν επιστημονικό υπόβα­θρο, και πάντα απολαμβάναμε τη συνεργασία επιστημονικών φορέων, περιβαλλοντικών οργα­νώσεων, κινημάτων πόλεων ή συνδικαλιστικών ενώσεων. Με τον τρόπο αυτό δίναμε κοινοβου­λευτική φωνή σ’ όσους δεν είχαν φωνή. Και μας ικανοποιούσε πάντα το γεγονός πως ο αρμόδιος υπουργός ήταν υποχρεωμένος να «απολογηθεί». Μερικές φορές είχαμε προηγηθεί ακόμα και της δημοσιογραφικής έρευνας, όπως π.χ. στα φονι­κά όπλα τέιζερ που προμηθεύτηκε η Ελληνική Αστυνομία –χωρίς ανακοινώσεις– για την αντι­μετώπιση «τρομοκρατικών» περιστατικών, στο απόθεμα των βομβών διασποράς που διαθέτει ακόμα ο στρατός απούλητες ή στο πρόβλημα των αυθαίρετων κτισμάτων που επιχείρησε να «φυτέψει» το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στον Υμηττό. Και πολλά άλλα σχετικά με τον πολιτι­σμό και την παιδεία, τα ανθρώπινα δικαιώμα­τα, το περιβάλλον, τις μειονότητες και τη με­τανάστευση.

Διαπίστωσες από την παρουσία σου στο κοι­νοβούλιο ότι κυβερνιέται η χώρα, ή μήπως λόγω της παγκοσμιοποίησης, της ΕΕ κ.λπ. η Βουλή μοιάζει με ΓΑΛΕΡΑ για τις ακυβέρνη­τες πολιτείες;

Τα κόμματα εξουσίας, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά παντού στον κόσμο όπου έχει επικρατή­σει ο νεοφιλελευθερισμός, κινούνται με την ίδια συνταγή. Κλέψιμο της δημόσιας κοινής περιου­σίας και παραχώρησή της στο μεγάλο κεφάλαιο αντί πινακίου φακής. Κατάργηση όλων των κε­κτημένων της εργατικής τάξης και εμπορευμα­τοποίηση των δημόσιων αγαθών που δεν είναι εμπορεύματα όπως π.χ. παιδεία, υγεία, δημό­σιες συγκοινωνίες κ.λπ. Αυτά τα έκανε η Γαλέρα

της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς καπετάνιο αλλά με τον αυτόματο πιλότο της ΕΕ, της Παγκόσμι­ας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Τα­μείου και των άλλων διεθνών οργανισμών του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει ΓΑΛΕΡΑ με κωπηλάτες που κωπηλατούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η Αριστερά, όπως πάντοτε, έχει το ίδιο δίλημ­μα: να προωθήσει την ενότητα ή να προωθή­σει το ξεκαθάρισμα των ιδεών; «Προχωράμε και ξεκαθαρίζουμε» είναι η ενότητα, «ξεκα­θαρίζουμε και προχωράμε» είναι η έμφαση στο περιεχόμενο. Σε ποιο στρατόπεδο βρί­σκεσαι;

Κάθε ξεκαθάρισμα ιδεών είναι ξεκαθάρισμα λο­γαριασμών. Και συχνά παίρνουν τη μορφή των προσωπικών ανταγωνισμών. Οι καθαρές ιδεο­λογίες είναι ολοκληρωτικές γιατί έχουν μία και μόνη αλήθεια. Και γίνονται «μονοθεϊστικά δόγ­ματα», δηλαδή μεταφυσικά που δεν μπορούν να παραγάγουν ούτε πολιτική σκέψη αλλά ούτε και πράξη. Η ενότητα ενός πολιτικού σχηματισμού βρίσκεται στην κοινή ανάγνωση της συγκεκρι­μένης πραγματικότητας και στη σωστή πορεία για την ανατροπή της. Και είναι γεγονός πως η σημερινή πραγματικότητα του καπιταλισμού δεν έχει άλλη θεραπεία από την ανατροπή της. Και εδώ είναι το στρατόπεδό μου.

Ποια είναι αυτή η περιβόητη «δημοσκοπική» συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα. Είναι πάνω από 10% του εκλογι­κού σώματος. Δεν εκπροσωπείται πουθενά, δεν έχει μερίδιο στην επιδότηση. Δεν έχει έντυπο ή ιστοσελίδα, δεν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ το 2007 ή το 2009 και απεχθάνεται τον χαρα­κτηρισμό του «ανένταχτου της Αριστεράς». Υποψιάζεσαι ποιοι μπορεί να είναι αυτοί;

Από τις προσωπικές μου επαφές, που μέσα από τη μακρά μου πορεία δεν είναι λίγες, υπάρχει μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων που αρχίζει από ψη-

φοφόρους της Ν.Δ. μέχρι αναρχικούς οι οποί­οι δέχονται να κάνουν πολιτική και μέσα από τους θεσμούς και έχουν εγκαταλείψει το φετίχ της βίας. Αυτό το 20% περίπου των δημοσκο­πήσεων δεν εξηγείται αλλιώτικα. Όλοι αυτοί πίστεψαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια νέα πολιτική ανασύνθεση της Αριστεράς του 21^ου αιώνα και τελικά απογοητεύτηκαν γιατί είχαν κάνει «προ­βολές», με τη ψυχαναλυτική έννοια του όρου. Δεν είδαν τη δυναμική του εγχειρήματος μέσα από υγιείς διαδικασίες, αλλά το είδαν «πραγμα­τιστικά». Είναι γεγονός πάντως πως πουθενά δεν υπάρχει παρθενογένεση. Το παλιό συνυπάρχει

Εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς. «Χρειαζόμαστε, περισσότερο από ποτέ, τον πλούσιο σε επαναστατικές σκέψεις 19^ο αιώνα για να μπορέσουμε να χτίσουμε δημιουργικά τον σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα», επισημαίνει ο Περικλής Κοροβέσης (φωτό: Στράτος Χαβαλεζής/eurikinissi).

με το καινούργιο και συχνά το εμποδίζει να ανα­πτυχθεί. Μας χρειάζεται μια υπέρβαση λοιπόν κι ένα βάθεμα της πολιτικής σκέψης, με αναφορά και στις φιλοσοφικές της ρίζες. Χρειαζόμαστε, περισσότερο από ποτέ, τον πλούσιο σε επανα­στατικές σκέψεις 19ο αιώνα για να μπορέσουμε να χτίσουμε δημιουργικά τον σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα. Και να εγκαταλείψουμε για πάντα το λενινιστικό μοντέλο, που είναι μια θεωρία πρα­ξικοπήματος. Στο βιβλίο μου «Αριστερή Ανακύ­κλωση», που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, θέτω έναν αντίστοιχο προβληματισμό, χωρίς να υπάρ­χουν απαντήσεις. Βρισκόμαστε στην εποχή των ερωτημάτων και του διαλόγου.

Αυτή σου η άποψη για τον Λένιν δεν ακού­γεται υπερβολική;

Όταν οι ίδιοι οι μπολσεβίκοι μιλούσαν για πρα­ξικόπημα, δεν έχω λόγο να μην το επαναλάβω εγώ. Αυτό που ενδιαφέρει εμένα είναι ο διάλο­γος Χέγκελ – Μαρξ, Μαρξ – Προυντόν, Λένιν – Κροπότκιν κ.λπ. Για να απαλλαγούμε από τις βεβαιότητες του παρελθόντος, όπως ήταν ο σταλινισμός, που ουσιαστικά αυτός θεμελίωσε την αριστερή σκέψη στην Ελλάδα και της έβα­λε ιδεολογικές παρωπίδες. Η σημερινή κρίση της Αριστεράς είναι πρωτίστως πρόβλημα της αριστερής σκέψης και φιλοσοφίας. Στο σημείο που δεν ενδιαφερόμαστε να πάμε στο βάθος της σκέψης, τα πολιτικά προβλήματα παίρνουν προσωπικό ανταγωνιστικό χαρακτήρα και δεν λύνονται.

Αγαπητοί Φίλοι και Φίλες,

Σας ενημερώνω πως θα είμαι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στην Α΄ Αθηνών και σας ζητώ να υποστηρίξετε με τη ψήφο σας τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς σ’  αυτές τις σημαντικές και κρίσιμες για την Αριστερά και το εγχείρημα εκλογές.

Θα ήθελα να σας ενημερώσω επίσης επιγραμματικά για τα θέματα που με απασχόλησαν κατά  την κοινοβουλευτική μου παρέμβαση τα δύο χρόνια της θητείας μου,  εκπροσωπώντας την Α΄Αθήνας και τα Επτάνησα στη Βουλή αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή της Βουλής για την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Ο σύντομος κατάλογος που ακολουθεί αποτελεί μικρό μέρος της ευρύτερης δουλειάς του ΣΥΡΙΖΑ στο Κοινοβούλιο και δείχνει το σκεπτικό και την κατεύθυνση της δικής μας  αριστεράς μέσα από την κοινοβουλευτική μας δράση.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

• Συνταξιοδότηση και ασφαλιστικό ηθοποιών και χορευτών, και προστασία των συγγενικών κληρονομικών δικαιωμάτων επί της καλλιτεχνικής δημιουργίας
• διαφάνεια λογαριασμών ΥΠ.ΠΟ
• Ακαδημία Πλάτωνος: προστασία πολιτιστικής κληρονομιάς, καταστρατήγηση προγράμματος ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων
• επισκευές και βελτιώσεις στο θέατρο Λυκαβηττού
• χρηματοδότηση χορευτικών και θεατρικών ομάδων και καταγγελία καθυστέρησης επιχορηγήσεων
• καταγγελία για υπαλλήλους stage και συμβασιούχους του ΥΠΠΟ
• φύλαξη αρχαιολογικών χώρων και  πρόσληψη φυλάκων
• προστασία και αξιοποίηση μνημείων σε διάφορα σημεία στην Ελλάδα (φρούριο Ιντζεδίν στην Κρήτη, αρχαιολογικός χώρος, περιοχή Ακρόπολης κτλ)
• αναβάθμιση μουσείων (Βυζαντινό και Χριστιανικό Αθήνας, Θεατρικό Μουσείο, Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου κτλ)
• διαφάνεια λογαριασμών ΥΠ.ΠΟ προστασία και αποκατάσταση διατηρητέων κτισμάτων  και ανεπάρκεια νομικού πλαισίου προστασίας τους
• προστασία λιθόκτιστων κτισμάτων του παλιού 401 στρατιωτικού νοσοκομείου
• έλεγχος του πολεοδομικού σχεδιασμού του παραδοσιακού οικισμού Ερμούπολης

• προστασία αρχιτεκτονικής κληρονομιάς των Καμένων Βούρλων χρηματοδότηση κινηματογράφου πρόγραμμα και λειτουργία κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης
• χρηματοδότηση κινηματογράφου λειτουργία κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης

ΠΑΙΔΕΙΑ

• κτιριακές ανάγκες νηπιαγωγείων και δημοτικών σχολείων στην  Αθήνα και γενικότερα
• ανέγερση νηπιαγωγείων στην Ακαδημία Πλάτωνος
• επιμόρφωση εκπαιδευτικών
• χρηματοδότηση ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών
• ενίσχυση και πολλαπλασιασμός των σχολείων Β΄ ευκαιρίας για ενηλίκους,
• εκπαιδευτικά προβλήματα μεταναστών(παιδικοί σταθμοί κ.α.) και ανάγκη δημιουργίας νηπιαγωγείων Ρομά
• υπεράσπιση του πολυπολιτισμικού πειράματος στο σχολείο της Γκράβα
• κατάργηση μαθητικών παρελάσεων
• κατάργηση μαθήματος θρησκευτικών ή μετατροπή του σε μάθημα θρησκειολογίας
• προβλήματα στη λειτουργία του ΑΣΕΠ που οδηγούν σε δυσλειτουργία του συνόλου της εκπαίδευσης (εισαγωγή της Ισπανικής Γλώσσας σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, τίτλοι πτυχίων που παράτυπα δεν μετέχουν σε διαγωνισμούς ΑΣΕΠ κτλ.)
• ενίσχυση των υπό πτώχευση ελληνικών ερευνητικών κέντρων (ΕΚΚΕ, ΕΙΕ) τη στιγμή που ξεκινά η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

• νομικό πλαίσιο για τους αντιρρησίες συνείδησης
• διερεύνηση αυτοκτονιών στο στρατό και παράνομες μετατάξεις οπλιτών
• εκδημοκρατισμός του στρατού και μείωση της στρατιωτικής θητείας
• κατάργηση θρησκευτικού όρκου στη δημόσια ζωή
• δικαιώματα Ρομά στη στέγαση και εκπαίδευση
• αναβάθμιση εκπαίδευσης  στην αστυνομία
• ατιμωρησία ΕΛ.ΑΣ στη καταστρατήγηση δικαιωμάτων ή βασανισμού πολιτών
• φαινόμενα ναζισμού στην ΕΛ.ΑΣ.
• κατάχρηση οπλοχρησίας και χημικά ΕΛ.ΑΣ εναντίον πολιτών
• κατάργηση βομβών διασποράς
• κατάργηση μακρόχρονης προφυλάκισης : η περίπτωση  του Θοδωρή Ηλιόπουλου
• προστασία μεταναστών(ανασφάλιστες μετανάστριες, παράβολο 900 ευρώ, μετανάστες Αγίου Παντελεήμονα και μετανάστες απεργοί πείνας Χανίων)
• παροχή πολιτικού ασύλου σε πρόσφυγες και μετανάστες όταν πληρούν τους όρους
• δημιουργία μουσουλμανικού νεκροταφείου και τζαμιού στην Αθήνα
• κατοχύρωση της νομικής προσωπικότητας των ξένων θρησκευτικών δογμάτων
• συνθήκες κράτησης φυλακών και κατάργηση της μακρόχρονης προφυλάκισης : η περίπτωση της Χριστίνας Κυριμοπούλου
• δικαιώματα πολυτέκνων
• ασφαλιστικά δικαιώματα δημοσιογράφων
• πολιτική ανυπακοή πολιτών στα  ακριβά διόδια

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

• Περιβαλλοντικές καταστροφές στον Υμηττό,  επιχείρηση  αυθαίρετης δόμησης  κτισμάτων από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, καταπατήσεις δασικής γης και κτηματολόγιο
• περιβαλλοντικοί κίνδυνοι από το νέο αυτοκινητόδρομο στον Υμηττό
• καταπάτηση Λόφου Φιλοπάππου από Διόνυσος Α.Ε.
• καταχρήσεις στη παραχώρηση ιδιοχρησίας τμήματος του Πεδίου του Άρεως, στον Πανελλήνιο Α.Ε.
• άλυτα προβλήματα του κυκλοφοριακού στην πόλη
• καθιέρωση ποδηλατοδρόμων στη πόλη
• προστασία των δικαιωμάτων των πεζών
• διεθνείς συμβάσεις για το περιβάλλον(Πρωτόκολλο του Κιότο και Σύμβαση για το Ευρωπαϊκό τοπίο)
• έγκριση ίδρυσης ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων έντονα ρυπογόνων με καύσιμο ύλη λιθάνθρακα
• σχεδιασμός για καύση τυποποιημένων σκουπιδιών(RDF) από την ΑΓΕΤ στο Αλιβέρι
• υιοθέτηση προτάσεων ΜΚΟ για το περιβάλλον για ανακύκλωση
• ανακύκλωση των τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια
• μέτρα για τη λειψυδρία
• κατάργηση κεραιών κινητής τηλεφωνίας
• ενθάρρυνση λειτουργίας των τραίνων
• παράνομες εξορύξεις και καταστροφή περιβάλλοντος σε Οίτη-Γκιώνα
• καταστροφή του κόλπου της Αντίκυρας και του Κορινθιακού από απόβλητα της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ  Α.Ε.
• ανάκληση εργασιών για γήπεδα γκολφ στη ΠΟΤΑ Μεσσηνίας
• μεταλλεία Στρατονίκης: εξορύξεις και καταστροφή του περιβάλλοντος
• διαχείριση αποβλήτων ελαιοτριβείων
• διάσωση του ιστορικού φαραγγιού της Καντάνου
• παράνομη λειτουργία Υδροηλεκτρικού Σταθμού στο ρέμα Λαγκαδιανό Δ.Τροπαίων Ν. Αρκαδίας,
• σκανδαλώδεις αγοραπωλησίες εκτάσεων μεταξύ Δημοσίου και Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, στη Σκύρο

ΥΓΕΙΑ

• παροχή παρηγορητικής φροντίδας σε ηλικιωμένους και ΑΜΕΑ
• χρηματοδότηση κέντρων  Ψυχικής Υγείας
• ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμός νοσοκομείων (Λευκάδα, Χανιά, Ιστιαία κ.α.)
• νομοθετικές ρυθμίσεις για αυτιστικά άτομα και ΑΜΕΑ, προστασία και οικονομική ενίσχυσή τους
• τα προβλήματα των διαβητικών (ελλιπής παροχή υπηρεσιών έλλειψη ιατρείων, προβλήματα στην εκπαίδευση των νέων, συνταξιοδοτικό κτλ)
• ελλιπής έλεγχος τροφίμων από αδράνεια και υποστελέχωση του ΕΦΕΤ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

• Κατάργηση της γραφειοκρατίας στη δημόσια διοίκηση
• διασπάθιση δημόσιου χρήματος στην ΕΡΤ
• ελλιπής αξιοποίηση του προσωπικού και του εξοπλισμού της τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη δορυφορική ERT WORLD
• αδράνεια ως προς την καταβολή της νόμιμης εισφοράς για τη χρήση ελληνικών ταινιών στο πρόγραμμά της ΕΡΤ
• κατασκευαστικές παραλείψεις στην εξυπηρέτηση πολιτών στην Εγνατία Οδό

ΕΠΤΑΝΗΣΑ

• αποπεράτωση και χρηματοδότηση νοσοκομείου Κέρκυρας
• ανάγκη νέου νοσοκομείου στη Λευκάδα, πρόσληψη προσωπικού και εξοπλισμός του ήδη υπάρχοντος
• χρηματοδότηση Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Κεφαλονιάς, Ζακύνθου και Ιθάκης,
• σκανδαλώδεις ελλείψεις προσωπικού και υποδομής στην πυροπροστασία της Κέρκυρας
• παράτυπη εγκατάσταση κεραιών κινητής τηλεφωνίας στην Κέρκυρα
• αυθαίρετη δόμηση ξενοδοχείου στη λίμνη Κορισσίων στην Κέρκυρα και γενικά παρατυπίες στη λειτουργία ξενοδοχείων σε διάφορες περιοχές της Κέρκυρα
• επιθετική πολεοδόμηση στην Αστρακερή Κέρκυρας
• ανάγκη αποσυμφόρησης των Φυλακών Κερκύρας και μετεγκατάστασή τους
• ανάγκη μετεξέλιξης του Ινστιτούτου Ελαίας στην Κέρκυρα σε Ινστιτούτο Βιολογικής Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης και  στελέχωσή του με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό
• μέτρα εναντίον του αμιάντου που ταλαιπωρεί την υγεία των Ιθακησίων
• ανάγκη συνέχισης λειτουργίας υποκαταστήματος της Τράπεζας της Ελλάδας στην Κέρκυρα

Επαγγελματίας πολιτικός δεν ήμουν ποτέ. Κι ούτε είναι στη πρόθεσή μου να γίνω. Εντούτοις η πολιτική είναι μια υπόθεση που μας αφορά όλους, γιατί κάποτε εμείς οι ίδιοι πρέπει να αποφασίσουμε για τη μοίρα μας και όχι οι άλλοι για μας. Δεν είμαστε ούτε δουλοπάροικοι ούτε υπήκοοι κανενός. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι και θέλουμε να έχουμε δημόσιο λόγο, να αποφασίζουμε για τα κοινά, να ιδρύουμε εθελοντικά τις ενώσεις μας. Και  αξιώνουμε η εξουσία να μη βρίσκεται σε σκοτεινά κέντρα αλλά να ανήκει στην ίδια τη κοινωνία που θα επινοήσει τις δικές της μη ιεραρχικές δομές.

Εκτιμώ πως στη συγκυρία που ζούμε, ο ΣΥΡΙΖΑ , αυτή η ευρύτατη συμμαχία πολιτικών δυνάμεων από όλο το φάσμα της Αριστεράς, είναι μια  σύνθεση  που προέρχεται από το μέλλον. Και κάθε τι στη ζωή που έχει μέλλον είναι υποχρεωμένο να διανύσει μια μεγάλη απόσταση που δεν έχει τέρμα. Γιατί το μέλλον  προπορεύεται και αυτή είναι η αισιοδοξία της ζωής.

Με αυτές τις σκέψεις κατεβαίνω ως υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α΄ Αθηνών  αφού οι εκλογές που μονομερώς αποφάσισε η ΝΔ διά του πρωθυπουργού στην ουσία συνιστούν  αφενός εκλογικό πραξικόπημα και αφετέρου κήρυξη πολέμου στους εργαζόμενους και την κοινωνία.

Θα ήθελα,  τέλος, να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα από το τελευταίο μου βιβλίο «Αριστερή Ανακύκλωση-Μικρά πολιτικά κείμενα» που θα κυκλοφορήσει αυτές τις ημέρες από τις εκδόσεις «Εμπειρία» όπου θέτω κάποια ερωτήματα για την Αριστερά του Μέλλοντος μας. Με την ελπίδα πως θα τροφοδοτηθεί ένας διάλογος που θα επιτρέψει να ξανασκεφτούμε κάποια πράγματα που τα θεωρούσαμε δεδομένα. Και που όπως φάνηκε, με  τρόπο τραγικό, δεν ήταν, αφού βεβαιότητες του παρελθόντος κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

“Αριστερή Ανακύκλωση-Μικρά Πολιτικά Κείμενα”

Εκδόσεις Εμπειρία

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου

ΩΡΑ 20.00

Παλαιοβιβλιοπωλείο Ερατώ : Θησείου 9 και Ερμού,

Μοναστηράκι(σταθμός μετρό Θησείο),

τηλ  210 33 11 991

Για έναν πολύ απλό λόγο. Την ισότητα και την αδερφοσύνη, τις δυο θεμελιακές αξίες της Αριστεράς τις έχουμε πάρει από τον χριστιανισμό. Για άλλους ακόμα και η τρίτη αξία, η ελευθερία, είναι και αυτή χριστιανική, γιατί έχεις τη δυνατότητα να επαναστατήσεις εναντίον του ίδιου του δημιουργού σου, δηλαδή του Θεού. Εγώ προσωπικά είμαι άθρησκος. Και αυτό γιατί στο φτωχό μου τσερβέλο δεν χωρούν τέτοιες έννοιες. Απλά κοιτάζω στα μικρά καθημερινά προβλήματα να έχω όσο γίνεται μια ανθρώπινη στάση, που μπορεί να είναι σωστή ή λάθος. Και αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και για τα δυο.

Για μέρες τώρα παίζει το όνομά μου στα μίντια. Και αυτό με κάνει να ντρέπομαι και να νιώθω άβολα. Στην ουσία δεν είπα τίποτα. Για τις πολιτικές ευθύνες του Ενιαίου τότε Συνασπισμού της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΕΑΡ) έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά. Και είναι δουλειά των ιστορικών κάποτε να βρουν την αλήθεια και να μας την πουν. Αλλά μέχρι τότε, τα ερωτήματα τρέχουν και απαιτούν απαντήσεις. Και όταν ένας παπάς, ο πατέρας Μπέης, θέτει ένα ερώτημα για κείνη την περίοδο, εγώ σαν το ένα δέκατο τέταρτο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, το παίρνω προσωπικά και του λέω, έστω και με τη μορφή της συνέντευξης: Ναι, πατέρα Μπέη, τα ερωτήματά σου, ερωτήματά μου. Και ανακυκλώνω βασικά αυτά που έγραψε με μεγάλη προσοχή ο Γ. Βότσης, που από χρόνια είμαστε συντροφικό τρίγωνο (χάσαμε τον τρίτο, τον Λάκη Καραλή, αλλά για μας, στη μικρή μας παρέα, βρίσκεται και τραγουδάει).

Λένε να ανακαλέσω. Κανείς δεν μπορεί να ανακαλέσει αυτά που δεν είπε. Τι μου ζήτησε στην ουσία η πολιτική γραμματεία του ΣΥΝ; Να στείλω στο πυρ το εξώτερον δυο ανθρώπους που εκτιμώ την ευφυΐα της γραφής τους και το θάρρος της γνώμης τους. Εγώ όμως είμαι αλληλέγγυος μαζί τους, όπως και με κάθε άλλο δημοσιογράφο που μας ανοίγει τα μάτια. Αυτές οι γραμμές γράφονται πριν την ειδική συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που θα πω είναι πως δεν δέχομαι να κουβεντιάσω κανένα θέμα «Κοροβέση» γιατί αυτό είναι ανύπαρκτο. Αλλά ευχαρίστως θα ακούσω τις απολογίες κάποιων ηγετικών στελεχών του ΣΥΝ και θα τους θέσω ένα απλό ερώτημα: Θέλετε μια νέα Αριστερά του 21ου αιώνα για μια μη βίαιη επανάσταση που θα ανατρέψει τον μαφιόζικο καπιταλισμό του νεοφιλευθερισμού ή ζητάτε έναν διορισμό στο Δημόσιο, έστω και αν αυτό έχει τη μορφή του υπουργικού θώκου;

Οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τη νιότη μου ήταν οι Κουκουέδες. Είχαν πιστέψει βαθιά στην ελευθερία του ανθρώπου και έδιναν τη ζωή τους χωρίς ερώτημα. Αυτό βέβαια ξεκινούσε από ένα ασυνείδητο λίμπιντο που είχε μέσα του την έννοια της ελευθερίας και στην ουσία εκμηδένιζε την όποια πολιτική. Η πολιτική έχει όρια γιατί κινείται στα όρια του υπαρκτού. Η ελευθερία δεν έχει κανένα όριο και το βασίλειό της δεν είναι η αυθαιρεσία, αλλά η δημιουργία. Τα κλασικά έργα τέχνης αυτό αποδεικνύουν και αυτά θα έπρεπε να είναι οι βασικοί καθοδηγητές της Αριστεράς. Κάποιοι από μας στον ΣΥΡΙΖΑ εμπνεόμαστε από τέτοιες ιδέες και ανατρέχουμε στην πλούσια επαναστατική σκέψη του δέκατου ένατου αιώνα, που από τότε επεξεργαζόταν τα προβλήματα του εικοστού πρώτου αιώνα.

Μου λένε πως για το καλό της Αριστεράς πρέπει να κάνω μια δήλωση. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Και έτσι αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τη γεροντική άνοια της Αριστεράς. Και έτσι το θέμα κλείνει οριστικά για μένα. Η Ελλάδα καίγεται και εμείς γινόμαστε ασημαντολόγοι. Δεν είναι ντροπή μας;

Ο τελευταίος μάλιστα με άρθρο του στα «Νέα» (20.8.09) επαναφέρει στο προσκήνιο την πολιτική της ΕΑΡ προτείνοντας στον ΣΥΝ να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Εδώ και χρόνια από τις στήλες αυτής της εφημερίδας ο καλός συνάδελφος Γ. Βότσης θέτει πιεστικά ερωτήματα για τον χρηματισμό των κομμάτων της Αριστεράς και απάντηση δεν έχει πάρει. Με δραματικό τρόπο επανέφερε το ερώτημα και ο καθηγητής Κώστας Μπέης. Εγώ απλώς ανακύκλωσα τις ήδη δημοσιευμένες πληροφορίες με την ελπίδα πως θα ασκούσα μια πίεση για να δοθεί μια απάντηση. Η ελπίδα μου βγήκε αληθινή και τα κόμματα της Αριστεράς αντέδρασαν. Αλλά δεν απάντησαν στα ερωτήματα που έθεσε η «Ε» και στοχοποίησαν τον ανακυκλωτή.

Αυτή είναι μια παλιά και δοκιμασμένη σταλινική τακτική που είναι προσφιλής τόσο στην κλασική της μορφή όσο και στην ανανεωτική της. Οταν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να απαντήσουμε σε κάποιο ερώτημα ενοχοποιούμε το ίδιο το ερώτημα και το δαιμονοποιούμε για να αποφύγουμε την ουσία του πολιτικού προβλήματος. Και αυτό δεν βγαίνει ποτέ στην επιφάνεια. Και η κρίση που περνάει αυτή τη στιγμή ο ΣΥΝ με τη σύγκρουση των δύο ηγεσιών του είναι καθαρή. Ή θα δημιουργήσουμε μια ΕΑΡ που θα αφομοιωθεί στο ΠΑΣΟΚ ή ανασυγκροτούμε μια Αριστερά του 21ου αιώνα με διακριτό πρόσωπο και κρυστάλλινες θέσεις. Και αυτές οι δυο πολιτικές απόψεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα σύνθεση γιατί είναι αποκλίνουσες.

Και όταν ένα κόμμα βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση, ένα τυχαίο γεγονός, όπως ήταν η συνέντευξή μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά, μπορεί να αναδείξει τη σοβαρότητα των πολιτικών προβλημάτων, που αν δεν αντιμετωπιστούν πολιτικά, τότε οι συνέπειες μπορεί να είναι απρόβλεπτες. Και πολύ φοβάμαι πως οι ηγεσίες του ΣΥΝ έχουν χάσει το παιχνίδι και οι διάφοροι έμμισθοι γραφειοκράτες θα συνεχίσουν να αυτογελοιοποιούνται. Από τον Τύπο έμαθα πως επιθυμούν την τιμωρία μου ή την παραίτησή μου. Σε μένα δεν έχει ανακοινωθεί τίποτα. Και αυτό δείχνει πως η ηγεσία του ΣΥΝ έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Τιμωρείς ή διαγράφεις κάποιον που είναι μέλος σου. Εγώ δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΣΥΝ. Και μπορεί να εκπροσωπώ κατά το ένα δέκατο τέταρτο τον ΣΥΡΙΖΑ στο Κοινοβούλιο, αλλά δεν είμαι μέλος του, γιατί ακόμα δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει εγγραφές μελών. Αρα, ποιος θα διαγράψει ποιον. Ο μόνος που μπορεί να με διαγράψει είναι ο εαυτός μου. Αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει υποβληθεί καμιά παραίτηση.

Σύντροφός μου από τα φοιτητικά χρόνια μού έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα επισήμανση και την επαναλαμβάνω: «Εμείς δεν χρωστάμε τίποτα στην Αριστερά. Αυτή μας χρωστάει. Ούτε με υποτροφίες μας έστειλε να σπουδάσουμε, ούτε επαγγελματικά στελέχη γίναμε ποτέ, ούτε μπήκαμε σε κάποια επετηρίδα και να πάρουμε αξιώματα. Και σκέψου πως εσύ δίνεις το 20% της βουλευτικής σου αποζημίωσης για να συντηρείς και τους γραφειοκράτες του ΣΥΝ. Είναι σαν να χρηματοδοτείς τη δίωξή σου». Στο τελευταίο είχα κάποιες ενστάσεις. Υπάρχει πρόθεση δίωξης για τις απόψεις που έχω εκφράσει κατά καιρούς. Αλλά ευτυχώς ούτε το ΚΚΕ ούτε οι γραφειοκράτες του ΣΥΝ είναι σήμερα σε θέση να στήνουν «γκούλακ» για τους αντιφρονούντες. Η ζωή συνεχίζεται, όπως και τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα. Και για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει τι είπα, υπάρχει και γραπτή μου δήλωση, που δημοσιεύτηκε στη χθεσινή «Ε». Αν η πολιτική γραμματεία του ΣΥΝ επιθυμεί να τη λογοκρίνει, ας το κάνει. Προσωπικά, με τη λογοκρισία δεν τα πάω καλά.

Ο Περικλής Κοροβέσης, με τις δηλώσεις του για το ενδεχόμενο χρηματισμού της κοινοβουλευτικής Αριστεράς την περίοδο 1989-90, άνοιξε ένα μεγάλο κεφάλαιο, που επιμελώς απέφευγαν εδώ και αρκετά χρόνια να θίξουν τα ίδια τα στελέχη της και απουσίαζε παντελώς από τον δημόσιο διάλογο.

Με περίσσιο θάρρος -που αντλεί από την αρνησή του να ενταχθεί στη λογική του επαγγελματία της πολιτικής- ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε πολλές βολές, κυρίως από πρόσωπα που έχουν επενδύσει στην Αριστερά την προσωπική τους πορεία και ανέλιξη από διάφορες θέσεις μικρής ή μεγαλύτερης εξουσίας. Από τα πρόσωπα που αντέδρασαν, αλλά κυρίως από τη διάθεσή τους όχι να βοηθήσουν στη διερεύνηση των καταγγελιών, αλλά να επιτεθούν στον καταγγέλλοντα και να τον απαξιώσουν μέχρι και με χυδαία σχόλια (π.χ. του Β. Λεβέντη: «Είμαι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και γιατρός. Τα λέω με όλη την ευθύνη των λόγων μου ότι βρίσκεται σε κατάσταση ευφορίας») που, έως τώρα τουλάχιστον, δεν είχαν εκφραστεί από στόμα στελεχών της Αριστεράς, κατανοεί ο κάθε πολίτης και μπορεί να βγάλει τα δικά του ασφαλή συμπεράσματα με ποιον πρέπει να πάει και ποιον ν’ αφήσει.

ΑΠΟ τον δημόσιο διάλογο που αναπτύχθηκε μέχρι τώρα, ακροθιγώς και μόνο ακούστηκε και για ένα άλλο θέμα που αφορά την ίδια χρονική περίοδο στην οποία αναφέρεται ο Π. Κοροβέσης. Αυτό της χορήγησης των αδειών για τη λειτουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Των πανίσχυρων καναλιών, δηλαδή, τα οποία όχι απλώς καθορίζουν τον δημόσιο διάλογο εδώ και χρόνια αλλά, λόγω της ισχυρής επιρροής τους, είναι ικανά να επηρεάζουν κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα, εξελίξεις, ακόμα και συνειδήσεις πολιτών. Ηταν η ίδια περίοδος που τα ίδια κόμματα (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ.-ενιαίος ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ) τα οποία σήμερα ελέγχονται για το ενδεχόμενο χρηματισμού τους, είχαν ομονοήσει τότε στο να δοθούν οι άδειες για τα κανάλια σε ήδη πανίσχυρα συγκροτήματα Τύπου. Ετσι, ενίσχυσαν εκδότες με ακόμα μεγαλύτερες εξουσίες, με αποτέλεσμα την εικόνα που έχουμε σήμερα: οι πολιτικοί, σε μεγάλο βαθμό, ν’ αποτελούν ομήρους των ιδιοκτητών των επιχειρηματικών ομίλων ΜΜΕ.

Η ΣΥΜΒΟΛΗ της κοινοβουλευτικής Αριστεράς τότε στη συγκεκριμένη απόφαση, ήταν καθοριστική. Συμφώνησε μέσω της ηγεσίας της (Φλωράκης-Κύρκος) να ενισχυθούν οι εξουσίες ορισμένων μιντιαρχών. Αν και αποτελούσε τη μοναδική πολιτική δύναμη που είχε κάθε λόγο να αρνηθεί να συναινέσει σε μια τέτοια χαριστική ρύθμιση, συμφώνησε και υπερθεμάτισε.

ΚΑΙ ΑΝ ακόμα κάποιος σήμερα, διαβλέπει πίσω από τις αναφορές περι χρηματισμού της Αριστεράς «αδικαιολόγητες και χωρίς στοιχεία συκοφαντίες», θα είχε ενδιαφέρον να μας πει πώς βλέπει την υπόθεση αυτή. Η οποία άλλωστε δεν είχε τον χαρακτήρα τού «στιγμιαίου», αλλά του διαρκούς λάθους, αφού τις συνέπειες εκείνης της απόφασης τις πληρώνει η δημοκρατία μας για περίπου είκοσι χρόνια τώρα…