ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ή πραξικόπημα των talibank

Κάτι σαν εισαγωγή στον πάγο

Η

βρετανική εφημερίδα «Ομπσέρβερ», αρχές Φεβρουαρί­ου 2004, έφερε στο φως της δημοσιότητας μια απόρρη­τη έκθεση του Πενταγώνου. Θέμα της έκθεσης ήταν η εθνι­κή ασφάλεια των ΗΠΑ. Όλοι ξέρουμε πως η κυβέρνηση Μπους, έχει αναγάγει αυτό που η ίδια αποκαλεί τρομοκρατία ως την υπ’ αριθμόν μία απειλή, όχι μονάχα για τις ΗΠΑ, αλλά και για ολόκληρο τον κό­σμο. «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» είχε δηλώσει ο πρόεδρος και κήρυξε μονόπλευρα τον πόλεμο στον «άξονα του κα­κού». Ήδη δυο χώρες έχουν κατακτηθεί από τις ΗΠΑ και τους συμ­μάχους της. Το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Περιμένουν τη σειρά τους η Συρία, το Ιράν, η Β. Κορέα και άλλες χώρες που έχουν καταταγεί στον «άξονα του κακού». Σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου, με ελά­χιστες εξαιρέσεις, ή αποδέχτηκαν αυτή την πολιτική του Μπους –που εφαρμόζεται με προληπτικούς πολέμους- ή έδωσαν μια σιωπη­λή συναίνεση. Το Διεθνές Δίκαιο ανατράπηκε, ο ΟΗΕ έγινε σκιά του εαυτού του και τα ανθρώπινα δικαιώματα σχεδόν καταργήθηκαν. «Λι­γότερα δικαιώματα, περισσότερη ασφάλεια» ήταν η βασική φιλο­σοφία αυτής της πολιτικής που πρώτη η Ε.Ε. την ασπάστηκε. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε πως γυρίζουμε πίσω. Είμαστε πριν από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) που στην ουσία διαμόρφωσε τη σημερινή Ευρώπη. Κανένα κυρίαρχο κράτος

19


δεν είχε το δικαίωμα να κηρύξει πόλεμο σ’ άλλο κυρίαρχο κράτος. Τώρα οι ΗΠΑ έχουν πάρει μόνες τους το δικαίωμα να επεμβαίνουν όπου θέλουν και όποτε θέλουν. Γι’ αυτό το σκοπό οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ ανέρχονται κάθε μέρα στο αστρονομικό ποσό του 1.080.000.000 δολαρίων. Το ποσό αυτό είναι 26 φορές παραπάνω από τις στρατιωτικές δαπάνες του Ιράκ, Ιράν, Κούβας, Λιβύης, Β. Κο­ρέας, Σουδάν και Συρίας μαζί.

Μόνο ένας οργανισμός βρέθηκε να αμφισβητήσει αυτήν την πο­λιτική. Ήταν το ίδιο το Πεντάγωνο που υποστηρίζει σ’ αυτήν την έκθεση πως η κύρια απειλή για τις ΗΠΑ, δεν είναι η Αλ Κάιντα και η «τρομοκρατία», αλλά οι κλιματολογικές αλλαγές που συντελού­νται στον πλανήτη από την υπερθέρμανση της Γης, που έχει προ­καλέσει το «φαινόμενο του θερμοκηπίου». Ο πλανήτης σε διάστη­μα δεκαπέντε, είκοσι χρόνων, μπορεί να υποστεί τέτοιες κατα­στροφές και να γίνει ακατοίκητος σ’ ένα μεγάλο μέρος του. Μπο­ρεί να εξαφανιστεί π. χ. ολόκληρο το Μπαγκλαντές και να γίνει θά­λασσα. Μεγαλουπόλεις όπως: Σαγκάη, Βομβάη, Κάιρο, Νέα Υόρκη, Ρίο, Μεξικό Κωνσταντινούπολη κ.ά. κινδυνεύουν από βιβλικές πλημμύρες. Στα καθ’ ημάς σημαίνει εξαφάνιση όλη παραλια­κής Ελλάδας. Τον εικοστό αιώνα η συνολική θερμότητα της Γης αυ­ξήθηκε κατά 0,6 βαθμούς Κελσίου. Στους δυο πόλους, όμως, η αύ­ξηση της θερμότητας ήταν δύο έως τρεις φορές μεγαλύτερη. Απο­τέλεσμα ήταν η τήξη των πάγων και η άνοδος της στάθμης της θά­λασσας. Μονάχα στο βόρειο ημισφαίριο η έκταση των πάγων έχει μειωθεί από το 1950 κατά 40%. Εάν η θερμοκρασία της Γης αυξη­θεί κατά τέσσερις βαθμούς οι αιώνιοι πάγοι θα πάψουν να είναι αι­ώνιοι και θα λιώσουν. Αυτό με τη σειρά του θα ανεβάσει ακόμα τη θερμοκρασία της Γης. Οι υδάτινες επιφάνειες απορροφούν πολύ πε­ρισσότερη ηλιακή ενέργεια από ό,τι οι πάγοι. Στην Αρκτική, τα τε­λευταία 25 χρόνια, οι πάγοι έχουν μειωθεί κατά ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα.

20


Αλλά δεν είναι μόνο οι πάγοι των πόλων που χάνονται. Λιώνουν και οι παγετώνες. Από την Παταγονία ως το Κιλιμάντζαρο και από τις Άλπεις έως τον Καύκασο παντού η ίδια τραγική κατάσταση. Το Κιλιμάντζαρο έχει χάσει το 82% των πάγων του. Τα βραχώδη όρη των ΗΠΑ έχουν χάσει εκατό παγετώνες από τους εκατόν πενήντα. Μ’ άλλα λόγια οι παγετώνες έχουν ημερομηνία λήξης. Και αυτό θα γίνει περίπου στο διάστημα μιας γενιάς. Και αυτό σημαίνει πως θα χαθεί το 70% του πόσιμου νερού. Το χιόνι είναι πόσιμο νερό. Απει­λούνται άμεσα από λειψυδρία μια σειρά από χώρες. Το Εκουαδόρ, το Περού, η Βολιβία παίρνουν το νερό τους από τις Άνδεις. Από τα Ιμαλάια τροφοδοτείται με νερό το ένα τρίτο του πληθυσμού της Γης. Και ο Ρήνος χρωστάει το νερό του στις Άλπεις.

Οι λιωμένοι πάγοι καταλήγουν στη θάλασσα και ανεβάζουν τη στάθ­μη της και την κάνουν λιγότερο αλμυρή. Και αυτό απειλεί όλη τη θαλάσσια ζωή. Αλλά και στη στεριά τα πράγματα δεν είναι καλύτε­ρα. Χωρίς νερό δεν φυτρώνει τίποτα. Και όπου δεν θα έχουμε πλημ­μύρες, θα έχουμε έρημο. Αν η θερμοκρασία αυξηθεί κατά 2 βαθμούς Κελσίου θα εξαφανιστούν το 25% των ζώων και των φυτών και αν το θερμόμετρο ανέβει ακόμα κατά 9 βαθμούς, τότε θα εξαφανιστεί κάθε είδος ζωής. Η Γη δεν θα είναι βιώσιμη και θα περιφέρεται νε­κρή γύρω από τον ήλιο. θα έχει δολοφονηθεί από την άνοδο της θερ­μοκρασίας. Το «φαινόμενο του θερμοκηπίου», που το προξένησε ο ιός που λέγεται διοξείδιο του άνθρακα, προέρχεται από τις εκπομπές των εργοστασίων και των αυτοκινήτων. Αν οι Κινέζοι και οι Ινδοί, αποκτήσουν αυτοκίνητα στην ίδια αναλογία με τον Πρώτο Κόσμο, τότε το τέλος θα έρθει συντομότερα.

Αυτά διαπίστωσαν οι ερευνητές του Πενταγώνου. Το ενδιαφέρον τους δεν ήταν οικολογικό, αλλά πραγματιστικό. Κατάλαβαν πως σε είκοσι, είκοσι πέντε χρόνια, δεν θα υπάρχει τίποτα και η Αυτοκρα­τορία θα είναι νεκρή. Οι ερευνητές προέρχονταν από την καρδιά του

21


συστήματος. Ο Άντριου Μάρσαλ, που την παρήγγειλε, είναι ο πραγ­ματικός εγκέφαλος της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής και ο ιθύ­νων νους των στρατιωτικών επιλογών της κυβέρνησης Μπους. Ο άν­θρωπος που βρισκόταν πίσω από τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ο Πίτερ Σβαρτς είναι πρώην στέλεχος της ΟΙΑ και εκπρο­σωπεί τα συμφέροντα των Αμερικανών βιομηχάνων, στον Παγκό­σμιο Οργανισμό Εμπορίου. Δηλαδή η αφρόκρεμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, το στενό περιβάλλον του Μπους, με τεράστια επιρ­ροή στις αποφάσεις του προέδρου. Ας σημειώσουμε πως αυτά που λέει η έκθεση δεν είναι τίποτα καινούργιο. Η γνώση αυτή υπήρχε σε μια σειρά οικολογικών οργανώσεων, ερευνών πανεπιστημίων ή άλ­λων επιστημονικών οργανισμών. Η σημασία αυτής της έκθεσης ήταν πως θα πρέπει εδώ και τώρα να ανατραπεί το σύνολο της αμερικα­νικής πολιτικής, γιατί είναι αυτή που έχει την κύρια ευθύνη της κα­ταστροφής του πλανήτη.

Ο Μπους πήρε την έκθεση, την καταχώνιασε σε κάποιο συρτάρι και την ξέχασε. Η διαρροή της στον «Ομπσέρβερ», όπως γίνεται πά­ντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, έγινε από κάποιον «από μέσα». Η εί­δηση έκανε το γύρο του κόσμου και την άλλη μέρα ξεχάστηκε. Τα ΜΜΕ, δηλαδή τα Μεγάλα Μέσα Ενύπνωσης και Λογοκρισίας, ου­δέποτε κάνουν είδηση αυτό που αφορά τη ζωή των ανθρώπων. Γι’ αυτούς ζωή είναι μόνο κατανάλωση και αφασία. Και αυτός που έχει ένα κομμάτι ψωμί και τρώει, ένα αυτοκίνητο και μια τηλεόραση, και λέει καλά είμαι έτσι και αδιαφορεί για το έγκλημα, τότε έστω και άθελα του είναι συνεργός.

Αλλά για κείνους που έχουν ανθρώπινη συνείδηση, μπαίνει αβία­στα ένα ερώτημα. Ο κόσμος μας διευθύνεται από παράφρονες εγκλη­ματίες που σαν νέοι Νέρωνες εκστασιάζονται με τη γενοκτονία αν­θρώπων και φύσης;

22


Για έναν 21ο αμερικάνικο αιώνα

Το επίσημο δόγμα της πολιτικής των ΗΠΑ είναι η πλήρης κυριαρχία της σ’ όλο τον πλανήτη, αλλά δεν δημιουργεί αποικίες, σε αντίθεση με τους κλασικούς ιμπεριαλισμούς, που άρχισαν με την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο (1412) και βρήκαν την ακμή τους, στο 19ο αιώνα, που η βασική τους αρχή ήταν η κατάληψη της χώ­ρας και μετατροπή της σε αποικία της Μητρόπολης. Οι ΗΠΑ ουδέ­ποτε στην Ιστορία τους είχαν αποικία. Πάντως οι ίδιες, μια αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, απελευθερώθηκαν μ’ ένα ιδιαίτερο σκληρό και αιματηρό ένοπλο κίνημα (1775-83). Στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας τους, είχαν όλες τις αρχές του Ευρωπαϊκού Διαφωτι­σμού, δηλαδή τις αρχές που είχε και η Γαλλική Επανάσταση (1789). Ήταν λοιπόν αδιανόητο μια πρώην αποικία, να γίνει η ίδια αυτοκρατορία στη θέση της παλιάς αυτοκρατορίας. Αυτή η ιδέα άρχισε να δημι­ουργείται έναν αιώνα αργότερα, την ίδια εποχή που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στη Γαλλία, οι ακροδεξιές απόψεις που απέδωσαν τους φασισμούς και τους ναζισμούς του 20ου αιώνα. Πρέπει να ση­μειώσουμε πως χωρίς τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική βοή­θεια της Γαλλίας, η αμερικάνικη επανάσταση θα ήταν ανέφικτη.

Από την εποχή που ο Μέγας Αλέξανδρος επινοεί για πρώτη φορά στην ιστορία της Ανθρωπότητας τον κατακτητικό πόλεμο, για να υποτάξει όλη τη γνωστή ανθρωπότητα και να χτίσει την αυτοκρατο­ρία του, μέχρι την εποχή του Μπους, δεν υπήρξε μεγάλη δύναμη που να μην ήθελε ολόκληρο τον κόσμο για λογαριασμό της. Και όταν υπήρ­χε παραπάνω από μία, όπως ήταν στην περίπτωση των Α’ και Β’ Πα­γκοσμίων Πολέμων, τότε διαμορφώνονταν δυο συμμαχίες κρατών υπό την ηγεσία των πιο ισχυρών. Με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πο­λέμου -στην ουσία ήταν το τέλος του Πρώτου- το γεωπολιτικό τοπίο αλλάζει ριζικά. Εκεί που είχαμε τις λεγόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών, τώρα εμ-



22


23


φανίζονται δυο καινούργια μπλοκ. Το λεγόμενο μπλοκ του «Ελεύθε­ρου Κόσμου» με αναμφισβήτητη ηγεσία των ΗΠΑ και το λεγόμενο «Κομμουνιστικό Μπλοκ» κάτω από την επιβεβλημένη ηγεσία της ΕΣΣΔ.

Έτσι αρχίζει ένας καινούργιος πόλεμος μεταξύ αυτών των δύο μπλοκ, πριν ακόμα τελειώσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο λεγόμε­νος Ψυχρός Πόλεμος, ο οποίος συμπεριλάμβανε και άμεσες στρα­τιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ (Κορέα, Βιετνάμ κλπ.) για να εμπο­δίσουν την εξάπλωση του κομμουνισμού. Και είναι γεγονός πως ο κομμουνισμός επεκτείνεται. Όχι βέβαια με τον τρόπο που αντιλαμ­βάνονταν οι ΗΠΑ και βάσει αυτού καθόριζαν την πολιτική τους. Οι ΗΠΑ, τυφλωμένες από έναν βαθύ αντικομμουνισμό, πίστευαν πως πίσω από κάθε επανάσταση ή απελευθερωτικό κίνημα υπήρχε μια πα­γκόσμια συνωμοσία της Μόσχας. Η αντικομμουνιστικη υστερία στις ΗΠΑ είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και οι μαθητές των νη­πιαγωγείων και των δημοτικών έκαναν ασκήσεις για το τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση σοβιετικής επίθεσης.

Δεν κατάλαβαν πως η νικηφόρα επανάσταση στην Κίνα (1949), στην Κορέα και στο Βιετνάμ, όπως και η τελευταία «κομμουνιστική» επα­νάσταση στην Κούβα (1959), δεν ήταν αποτέλεσμα καμιάς αόρατης παγκόσμιας κομμουνιστικής αράχνης, που μπορούσε να πλέξει τον ιστό της σ’ όποια γωνιά του κόσμου ήθελε και να καταβροχθίσει τον καπιταλιστικό της μεζέ. Τα λαϊκά κινήματα ποτέ δεν είναι προϊόντα συνωμοσιών, αλλά η τελευταία λύση που έχει απομείνει για έναν κα­ταπιεσμένο και σκλαβωμένο λαό. Αντίθετα τα πραξικοπήματα είναι προϊόντα συνωμοσίας και είναι η ίδια η κρατική μηχανή, ο στρατός εν προκειμένω, που στρέφεται εναντίον της νόμιμης κρατικής μη­χανής. Καταλύει δηλαδή ένα κράτος που είχε την καταγωγή του στις αρχές της Δυτικής Δημοκρατίας. Αυτό κατ’ αρχήν. Γιατί υπάρχουν και πραξικοπήματα που ανατρέπουν άλλα πραξικοπήματα. Πίσω από κάθε πραξικόπημα που έγινε σ’ όλο τον κόσμο στη διάρκεια του

24


Ψυχρού Πολέμου, ο βασικός οργανωτής ήταν η ΟΙΑ, απαραίτητη προ­ϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση του. Ό,τι πιο ακροδεξιό και μαφιόζικο υπήρχε στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, στρατευόταν στο όνομα του αντικομμουνισμού και μια δικτατορία τύπου «Πινοσέτ» για τις ΗΠΑ, ήταν το ασφαλέστερο ανάχωμα για την πλημμυρίδα του κομμουνι­σμού. Από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ έχουν πραγ­ματοποιήσει πολύ περισσότερες από 200 στρατιωτικές επεμβάσεις ή πολέμους σε τρίτες χώρες. Τέτοιο προηγούμενο δεν υπάρχει στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Ο φόβος των ΗΠΑ για την επέκταση του κομμουνισμού ήταν μια ψύχωση. Η ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό μπλοκ που προέκυψε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν τόσο πολύ εξασθενημένο και κατε­στραμμένο που δεν είχε καμιά δυνατότητα για πόλεμο ή για επέκταση. Μπορεί να υπήρχε η ιδέα «ενός ελεύθερου και σοσιαλιστικού κό­σμου», αλλά αυτό ήταν στο χώρο των φαντασιακών επιθυμιών. Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει η ΕΣΣΔ ήταν εσωτερικά και ζούσε κάτω από την πραγματική απειλή των ΗΠΑ, που την είχαν περικυκλωμένη με τις βάσεις και τους πυραύλους με πυρηνική γό­μωση να σημαδεύουν πάντα τα στρατηγικά σημεία της ΕΣΣΔ και των συμμάχων της. Σύμμαχοι τρόπος του λέγειν βέβαια. Η εξέγερ­ση της Βαρσοβίας (1956) και της Πράγας (1968) που πνίγηκαν στο αίμα από τα σοβιετικά τανκς, ήταν τα πρώτα μηνύματα, πως οι σύμ­μαχοι της ΕΣΣΔ, ζούσαν μέσα στο σοσιαλιστικό μπλοκ, σαν υπό­δουλα έθνη. Πλήρη επιβεβαίωση έχουμε τώρα, με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όπου όλες οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες, η λεγόμενη Νέα Ευρώπη, που ενώθηκε με την Ευρώπη των δεκαπέντε, είναι εργα­λεία της πολιτικής των ΗΠΑ για την Ευρώπη. Ο Στάλιν, αυτό το από­λυτο φαινόμενο εξουσίας, είχε μια και μόνη έγνοια. Πώς να κρατή­σει και να διαιωνίσει την εξουσία του σ’ αυτό το αχανές βασίλειο που διοικούσε αυτός και η γραφειοκρατία του. Είχε ήδη πολλά εσω­τερικά προβλήματα και ήθελε όσο το δυνατόν καλύτερες σχέσεις με τον εχθρικό καπιταλισμό. Στην ουσία το έπαιζε «καλό παιδί» και δεν

2 5


ευνοούσε «κομμουνιστικές εξεγέρσεις» στον κόσμο, όπου θα μπο­ρούσε σε τελική ανάλυση να την πλήρωνε ο ίδιος και η ΕΣΣΔ. Και η υπεροπλία των ΗΠΑ ήταν συντριπτική. Και ιδού ένα παράδειγμα που αφορά την Ελλάδα και που προέρχεται από εμπιστευτική αλ­ληλογραφία του Τσώρτσιλ προς τον Ήντεν (11.12.44):

«Λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι Ρώσοι μάς έχουν καλύψει μέχρι τώρα, σχετικά με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, κάτι που πρέπει να τους προκαλεί μεγάλη ένταση, τόσο στα συναι­σθήματα όσο και την οργάνωση τους, πραγματικά δεν πρέπει να πιέ­σουμε πολύ στη Ρουμανία. Θυμήσου τα ποσοστά που γράψαμε στο χαρτί. Πιστεύω ότι ο Στάλιν συμπεριφέρθηκε πάρα πολύ καλά στην Ελλάδα, καλύτερα από τους Αμερικανούς».

Με μια λέξη. Η ΕΣΣΔ σ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δεν απειλούσε κανένα. Όχι βέβαια πως δεν θα ήθελε ένα ολόκληρο κομμουνιστικό πλανήτη υπό την ηγεσία της Μόσχας, αλλά αυτό ήταν ανέφικτο. Οι χώρες που δεν «απελευθερώθηκαν» από τον Κόκ­κινο Στρατό, με το σπαθί τους τα « έσπασαν» με τη Μόσχα, με πρώ­τη και καλύτερη την Κίνα. Είχε προηγηθεί η Γιουγκοσλαβία του Τί­το. Κορέα και Βιετνάμ, ποτέ δεν έγιναν δορυφόροι. Κοίταξαν να ισορ­ροπήσουν ανάμεσα στις δυο κομμουνιστικές υπερδυνάμεις για τα δι­κά τους συμφέροντα. Το ίδιο έπραξε και η Κούβα. Στην πραγματι­κότητα το περίφημα σοσιαλιστικό μπλοκ ήταν η ΕΣΣΔ μόνη της. Ήξε­ρε καλά πως απειλείτο θανάσιμα από τις ΗΠΑ, εξ ου και ο Χρου-στσώφ, αρχίζει ένα τεράστιο πρόγραμμα εξοπλισμών που σε κάποιο φάση, όσον αφορά στην τεχνολογία, είχε ξεπεράσει τις ΗΠΑ (πρώ­τοι στο διάστημα με Γκαγκάριν, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς κλπ.) Σήμερα πια ξέρουμε και επισήμως, πως ουδέποτε η ΕΣΣΔ είχε σχέ­διο να επιτεθεί σε καπιταλιστική χώρα. Ήθελε ύφεση και ειρήνη γιε να μπορέσει να μειώσει τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες που την αφαίμαζαν. Και είχαν δίκιο. Η οικονομία της κατέρρευσε από αυτόν

26


ακριβώς το λόγο, για να ακολουθήσει η μεγάλη κατάρρευση ολό­κληρου του πολιτικού συστήματος.

Η απειλή λοιπόν της ΕΣΣΔ, ήταν ένας μύθος που χρησιμοποιήθη­κε σαν πρόσχημα για την επέκταση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Και είχαν τόσο τυφλωθεί οι επαΐοντες των ΗΠΑ, ώστε ακόμα και οι χι­λιάδες πράκτορες της ΟΙΑ σε όλο το ανατολικό μπλοκ, έμαθαν τα νέα της κατάρρευσης από το ραδιόφωνο. Δεν υπάρχει καμιά αναφορά, καμιά έκθεση, καμιά μελέτη των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ ή άλλων οργανισμών που να προειδοποιούν την κυβέρνηση των ΗΠΑ για το πού πήγαινε ο μεγάλος τους εχθρός. Και η κυβέρνηση των ΗΠΑ είδε και αυτή τις αλλαγές από την τηλεόραση. Δεν υπήρχε πια κανέ­να σοβαρό εμπόδιο για να αρχίσει ο νέος αμερικάνικος αιώνας.

Ο αντικομμουνισμός είναι ένα ακριβό σπορ

Μετά τη συντριβή του Ναζισμού, ανοίγεται μια εποχή ελπίδας. Όλη η ανθρωπότητα θέλει να ζήσει σε ειρήνη, να απαγορευτεί ο πόλε­μος και οι διαφορές να λύνονται με διαπραγματεύσεις. Οι λαοί θέ­λουν να ζήσουν σε ευημερία και ευτυχία, σε πλήρη ασφάλεια και με απόλυτο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η δημιουργία του ΟΗΕ και η παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948) και οι δεκαπέντε διεθνείς συμφωνίες που επακολούθησαν, έδωσαν και μια δομική υπόσταση στις ελπίδες της ανθρωπότητας. Τα κείμενα αυτά είναι η ύψιστη πράξη πολιτισμού του 20ού αιώνα. Στα άρθρα 1 και 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης, διαμορφώνεται ο στόχος της πολιτικής. «Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια». Αν κάνουμε μια βιαστική ανάλυση για το τι σημαίνουν αυτά για το κάθε κράτος που αποτελεί μέρος της πολιτισμένης ανθρωπότητας, τότε θα έχουμε την εξής λίστα υπο­χρεώσεων: Δικαίωμα στη ζωή σημαίνει: εξασφάλιση εργασίας, κα­τοικίας, παιδείας, υγείας και υγιεινού περιβάλλοντος, ελευθερία με-

27


τακινήσεων, ασφάλιση, δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο και στον πο­λιτισμό. Δικαίωμα στην ελευθερία είναι: όλες οι θρησκείες, όλες οι απόψεις, φιλοσοφικές, πολιτικές, αισθητικές κλπ. είναι εκ προοιμί­ου ισότιμες. Απαγορεύεται κάθε διάκριση λόγω χρώματος, θρη­σκείας, φύλου, ηλικίας ή γλώσσας. Ασφάλεια σημαίνει κατάργηση του πολέμου, των εμφυλίων, φυλετικών ή θρησκευτικών συρράξε­ων. Ακόμα σημαίνει και προσωπική ασφάλεια για τον καθένα στο περιβάλλον του, στον τόπο εργασίας του, στις μετακινήσεις του ή στην παραμονή του σ’ οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη. Η ζωή εί­ναι αναφαίρετο δικαίωμα. (Οι επίσημες ερμηνείες είναι πολύ πιο σύν­θετες και λεπτομερείς) Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως η μετα­πολεμική Ευρώπη τα είχε δώσει όλα αυτά, αλλά η κυριαρχία της κεϋνσιανικής οικονομίας, που, χωρίς να καταργεί τον πλούτο, φρό­ντισε για την ανακατανομή ενός μέρους του πλούτου. Το ευρωπαϊ­κό μοντέλο δημοκρατίας που επικράτησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ό, τι κριτικές και αν έχει να του κάνει κανείς, ήταν το πιο προχωρημένο που έχει γνωρίσει η σύγχρονη ανθρωπότητα. Όσο και αν αυτό το μοντέλο στοίχιζε ακριβά, ήταν το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο του κομμουνισμού. Τα Κ.Κ. της Ευρώπης δεν είχαν στο πρόγραμμα τους την ανατροπή του συστήματος, αλλά τη βελτίωση του. Δηλαδή είχαν γίνει εγγυήτριες δυνάμεις του συστήματος, φτά­νει το σύστημα να πληρώνει. Αλλιώτικα ο κίνδυνος κοινωνικών ανα­ταραχών ή ανατροπών θα μπορούσε να εμφανιστεί και να απειλή­σει σοβαρά την υπάρχουσα τάξη. Και οι καπιταλιστές πλήρωναν το μερίδιο τους για την ασφάλεια τους και τη διαιώνιση τους. Και έπαιρναν πολύ σοβαρά την ύπαρξη του αχανούς κομμουνιστικού μπλοκ (και η Κίνα τότε μέσα, με τον Μάο Τσε Τουνγκ) που σήμαινε πως περίπου ένας στους τρεις ανθρώπους στον πλανήτη ζούσε σε κά­ποιο κομμουνιστικό καθεστώς, ανεξαρτήτως μορφής. Για τους κα­πιταλιστές αυτό έκανε το κόστος εργασίας ακριβό, αλλά δεν υπήρ­χε άλλη λύση. Η άλλη λύση ήταν η ανατροπή.


ι


28


Στο Σικάγο των γκάνγκστερ και των οικονομολόγων

Ο Μίλτον Φρίντμαν, καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου (Βραβείο Νόμπελ 1976) ήταν ορκισμένος εχθρός του Τζων Μάϋναρντ Κέϋνς, δηλαδή του οικονομολόγου που οι θεωρίες του είχαν επιβληθεί σ’ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο μετά το Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο. Ο Φρίντμαν είδε πως όλα τα κεκτημένα της ανθρω­πότητας: κοινωνικό κράτος, δημόσια κοινόχρηστη περιουσία, δημόσιες επιχειρήσεις, υγεία, παιδεία, οκτάωρο, ασφάλιση, σύνταξη κλπ., όλα αυτά επιβαρύνουν το κόστος της εργασίας και κάνουν το τελικό προϊ­όν μη ανταγωνιστικό. Άρα λοιπόν για να αναπτυχθεί η οικονομία πρέπει να καταργηθούν αυτές «οι αρχαϊκές μορφές», να «εκσυγ­χρονιστεί» η οικονομία και το κράτος και ο εργαζόμενος να δουλεύει σε συνθήκες δουλείας (η μόνη διαφορά με την κλασική δουλεία ήταν πως ο σημερινός σκλάβος έχει θεωρητικά τη δυνατότητα να επιλέ­γει αφεντικό. Λέμε θεωρητικά, γιατί πρακτικά δεν έχει. Δουλεύει εκεί που βρίσκει δουλειά). Όσες επιχειρήσεις είναι δημόσιες και κοινής ωφελείας θα δοθούν σχεδόν δωρεάν στους καρχαρίες του μεγάλου κεφαλαίου, όπου θα αποκαλούνται με το ευγενές όνομα του επεν­δυτή, δηλαδή κάτι σαν ευεργέτη και γι’ αυτήν την ευγενική του προ­σφορά, θα απαλλάσσεται από τους φόρους.

Οι απόψεις αυτές, όσα ωφελήματα και να έδιναν στο μεγάλο κε­φάλαιο, ήταν τόσο ακραίες, που κανένα δημοκρατικό κράτος δεν θα μπορούσε να δεχτεί, αν δεν ήθελε να συγκρουστεί ανοιχτά με το σύ­νολο της κοινωνίας. Οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις ή ακόμα και οι εξεγέρσεις θα ήταν το φυσικό επακόλουθο αυτής της πολιτικής. Μό­νο μια δικτατορία θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτή τη νεοφιλελεύ­θερη πολιτική. Δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να εκτελέσει, να βα­σανίσει, να φυλακίσει ή να εξαφανίσει όποιον θα είχε και την ελά­χιστη διαφωνία. Και η δικτατορία που επελέγη, για να εφαρμοστεί για πρώτη φορά ο νεοφιλελευθερισμός, ήταν αυτή του Πινοσέτ. Ήδη

2 9


είχε στο ενεργητικό της κάποιες χιλιάδες εκτελεσμένους ή εξαφανι-σθέντες. Κάποιες χιλιάδες ακόμα δεν θα του χάλαγαν το πορτρέτο του. Και με τον Πινοσέτ ανοίγει μια νέα περίοδος του «νέου καπι­ταλισμού» με το ωραίο όνομα «Νεοφιλελευθερισμός». Πρώτη μα­θήτρια του είναι η Θάτσερ και ακολουθεί ο Ρίγκαν. Οι καθοδηγητές της σχολής Φρίντμαν έγιναν το στρατηγικό τους επιτελείο.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 η \¥ΑΙΧ δΤΚΕΕΤ παίρνει φω­τιά. Τα μεγαλοπώλια, οι πολυεθνικές, οι διεθνείς τράπεζες βλέπουν σ’ αυτήν την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και της απελευθέρωσης των παγκόσμιων αγορών (αφαιρώντας από τα κράτη βασικές τους αρμοδιότητες), τη μοναδική χρυσή ευκαιρία για την επιβολή του πα­γκόσμιου πραξικοπήματος των πλουσίων, που πήρε το συμπαθές όνομα της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον».

Το 1989, αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Τζον Γουϊ-λιαμσον, προτείνει μια «συμφωνία κυρίων» που γίνεται αμέσως αποδεκτή από όλους τους γίγαντες της παγκόσμιας οικονομίας (πο­λυεθνικές, διεθνείς τράπεζες, διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς), όπου ούτε λίγο ούτε πολύ προτείνεται ένα νέο παγκόσμιο καθεστώς. «Παγκόσμια διακυβέρνηση χωρίς κράτη». Στην ουσία αυτός ο υψη­λόβαθμος γραφειοκράτης δεν προτείνει τίποτα καινούργιο, αλλά συ­νοψίζει τις διεργασίες της δεκαετίας του ’80, όπως αυτές είχαν προ­ωθηθεί από τους «μπολσεβίκους του κεφαλαίου», τη νΥΑΕΕ δΤΚΕΕΤ και την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ιδού ποια είναι τα βασικά σημεία αυ­τής της συμφωνίας, τα οποία είναι το ίδιο αιώνια όσο είναι και οι δέκα εντολές. Ισχύει για οποιαδήποτε χώρα και η ιστορική εποχή που βρίσκετα; κάθε λαός δεν έχει καμιά σημασία. Ό,τι ισχύει για την Ουάσιγκτον ισχύει και για τους Μαορί της Ν. Ζηλανδίας ή για τους νομάδες της υποσαχάριας περιοχής. Το πρώτο πράγμα είναι να διαλύσει κράτος και συνδικάτα και να εξαρθρώσει κάθε ρυθμιστι­κό θεσμό. Δεύτερον, ιδιωτικοποίηση όλης της δημόσιας – κοινής πε­ριουσίας, δηλαδή επιχειρήσεων κοινής ωφελείας (ΔΕΗ, ΟΤΕ,

30


V

ΔΑΙΊ, Συγκοινωνίες κλπ.). Τρίτον, υγεία, παιδεία, ασφάλιση ανή­κουν στη σφαίρα των ιδιωτών. Τέταρτον, απορρύθμιση της εργα­σίας και διάλυση του συνδικαλισμού. Πέμπτον, απαλλαγή των πλου­σίων από τη φορολογία και ισολογισμός του Δημόσιου Οικονομι­κού ελλείμματος με χρήματα των φορολογουμένων. Έκτον, δεν μπαίνει απολύτως κανένα εμπόδιο στις ξένες επενδύσεις, που πρέ­πει να έχουν το ελεύθερο να θεωρούν οποιαδήποτε χώρα δική τους. Έβδομον, η ιδιωτική περιουσία θεωρείται το απόλυτο αγαθό και γι’ αυτό θα πρέπει να προστατεύεται απολύτως.

Υπάρχει και ακόμα μια άλλη προτροπή προς τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, που επιδοτούν τα τρόφιμα για να είναι προσιτά στους φτω­χούς. Αυτό είναι θανάσιμο έγκλημα κατά της ελεύθερης οικονομίας και πρέπει να σταματήσει άμεσα. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός θα ρί­ξει τις τιμές, θα δημιουργήσει ανάπτυξη και όταν αναπτυχθούμε με το καλό, τότε η ευημερία θα είναι για όλους. Δηλαδή ο σκοπός εί­ναι αγαθός και αποσκοπεί στην ευτυχία και την ευημερία όλης της ανθρωπότητας. Αυτά ισχυρίζονται και προπαγανδίζουν.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια παρατήρηση. Ποτέ στην ιστορία των επαναστάσεων όλων των εποχών δεν είχαμε μια τέτοια διάλυση του εθνικού κράτους. Ακόμα και οι μπολσεβίκοι, όχι μονάχα δεν διέλυ­σαν το κράτος του τσάρου, αλλά το εργαλειοποίησαν για το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως οι ίδιοι την αντιλαμβάνονταν. Η πλήρης κατάργηση του κράτους είναι μια αναρχική ιδέα. Και αυ­τή την ιδέα χρησιμοποιεί η «Συναίνεση της Ουάσιγκτον». Με μια δια­φορά. Τη βλέπει από την ανάποδη. Αντί «όλα να ανήκουν σ’ όλους», οι πλούσιοι το προσαρμόζουν στους ίδιους και το κάνουν «όλα να ανήκουν σε μας». Σαφώς και πρόκειται για την ιδιωτικοποίηση του πλανήτη. Το περιοδικό «ΤΗΕ ΕΟΟΝΟΜΙ8Τ» (29.9.01), που ως γνω­στόν δεν εκδίδεται από αναρχικούς, διαπιστώνει για τη συναίνεση της Ουάσιγκτον: «Οι ακτιβιστές της αντιπαγκοσμιοποίησης βλέπουν τη

31


συναίνεση της Ουάσιγκτον σαν μια συνωμοσία για να γίνουν οι τρα­πεζίτες ακόμα πλουσιότεροι. Δεν έχουν εντελώς άδικο».

Το ανέλπιστο δώρο της Μόσχας

Με την πτώση του τείχους του Βερολίνου (1989) μια νέα ελπίδα γεννιέται στην ανθρωπότητα. Μόνιμη και διαρκής ειρήνη και ευη­μερία για όλους. Οι πρώην θανάσιμοι αντίπαλοι, γίνονται φίλοι και σύμμαχοι για το καλό όλης της ανθρωπότητας. Μονάχα με τη μείω­ση των στρατιωτικών δαπανών -και όχι με τον πλήρη αφοπλισμό- θα μπορούσε να καταργηθεί η φτώχεια σ’ όλο τον κόσμο και να ανα­πτυχθούν όλες οι χώρες του Τρίτου Κόσμου. Δεν υπήρχε πια λόγος, μια που δεν υπήρχε απειλή από πουθενά, να κρατηθούν τα μιλιταρι­στικά προγράμματα σ’ αυτό τα ύψος των εξόδων. Το ανατολικό μπλοκ, ανακάλυπτε τα καλά του «Ελεύθερου Κόσμου», ελευθερία έκφρασης, πολυκομματισμό, εκλογές, Κοινοβούλιο. Αλλά αυτός ο ενθουσιασμός δεν κράτησε για πολύ. Η νέα πραγματικότητα που προ­έκυψε, ήταν πολύ χειρότερη και πολύ πιο επικίνδυνη από την πρώ­τη. Οι ΗΠΑ εξέλαβαν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ ως ένα θρίαμβο. Ολόκληρος ο κόσμος θα μπορούσε πια να γίνει η αυτοκρατορία τους. Όχι μονάχα εξαφανίσθηκε από προσώπου γης ο επάρατος κομμου­νισμός, αλλά ολόκληρος ο πλούτος της χώρας γινόταν νομή για τις πολυεθνικές με τη μερίδα του λέοντος πάντα κρατημένη για τις ΗΠΑ. Δηλαδή, αυτό που θα κέρδιζαν οι ΗΠΑ, με το κόστος ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου -μόνο έτσι θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να κατα­κτήσουν την ΕΣΣΔ- τώρα το έπαιρναν σερβιρισμένο στο πιάτο, χω­ρίς να ανοίξει ρουθούνι. Και οι ΗΠΑ βρίσκονται να παίζουν μπάλα στο παγκόσμιο γήπεδο χωρίς αντίπαλο.

Η μεγάλη όμως απογοήτευση ήρθε από αλλού. Ο Κομμουνισμός και ο Σοσιαλισμός ήταν οι μεγάλες ελπίδες της ανθρωπότητας του 20ού αιώνα. Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο πέθαναν γι’

32


αυτήν την ιδέα. Και δεν υπάρχει προηγούμενο στην Ιστορία της αν­θρωπότητας, σαν αυτό της αντικομμουνιστικής καταστολής, Αμέτρητες είναι οι σφαγές σχεδόν σ’ όλα τα «καυτά» σημεία του πλανήτη. Και είναι μυριάδες οι στρατιές των εξόριστων, φυλακισμένων, βασανι-σθέντων. Και όλα αυτά στο όνομα του Κομμουνισμού και της Με­γάλης Σοσιαλιστικής Πατρίδας. Και σε μια νύχτα, το κράτος και το κόμμα που έχτισε ο Λένιν αποδεικνύεται πως είναι κάτι χειρότερο και από αυταπάτη. Είναι μια καθαρή μαφία. Τα υψηλόβαθμα στελέ­χη του Κόμματος και του Κράτους, αλλάζουν την ιδεολογία τους, με την ίδια ευκολία που αλλάζει κανείς κάλτσες. Κοιμούνται κομμου­νιστές και το πρωί ξυπνούν καπιταλιστές, θιασώτες των ΗΠΑ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και εδώ μπορεί κανείς να διαπιστώσει το τέλος του Κομμουνισμού, όπως αυτός γεννήθηκε και διαμορφώθηκε στην ΕΣΣΔ.

Τα κράτη που παρέμειναν κομμουνιστικά, όπως η Κίνα, το Βιετ­νάμ, η Β. Κορέα και η Κούβα, δεν μπορούν να θεωρηθούν συνέχεια του ανατολικού μπλοκ. Η Κίνα σήμερα είναι ο παράδεισος των πο­λυεθνικών. Η εργάσιμη μέρα μετράει 16 ώρες. Και η εβδομάδα έχει εφτά εργάσιμες μέρες. Το ωρομίσθιο είναι κατά μέσο όρο 0,75 ευρώ. Δηλαδή η μέρα των 16 εργάσιμων ωρών αμείβεται με 12 ευρώ. Όσο δηλαδή είναι η αξία στην Ελλάδα, περίπου 4 πακέτων τσιγάρων. Πρέ­πει να προσθέσουμε πως δεν υπάρχει εγγυημένος κατώτερος μισθός, δεν αμείβονται οι υπερωρίες ή η νυχτερινή εργασία. Αποτέλεσμα: το κόστος των μισθών επιβαρύνει την τιμή του τελικού προϊόντος μό­λις και μετά βίας με ένα 6%. Να σημειώσουμε πως το ίδιο προϊόν αν είχε παραχθεί στη Γερμανία, το κόστος των μισθών θα ήταν 37 φο­ρές μεγαλύτερο. Ο μισθός ενός εργάτη στη Γερμανία, αντιστοιχεί με το μισθό 37 εργατών στην Κίνα. Η κομμουνιστική Κίνα, μαζί με την Κένυα, τη ΣριΛάνκα και το Μπαγκλαντές έχουν τους χαμηλότερους μισθούς στον κόσμο. Στη Ρωσία η αμοιβή της εργασίας είναι μικρό­τερη από αυτήν της Αιγύπτου και είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με

33


_ι

την Ινδονησία και τις Ινδίες. Τα περίπου 2.400 ευρώ, που είναι το μέ­σο ετήσιο κόστος ενός εργάτη στην Αίγυπτο, την κάνει ακατάλληλη για επενδύσεις. Σε σύγκριση με την Κένυα, είναι πανάκριβη.

Το νικηφόρο Βιετνάμ, η μόνη χώρα στον κόσμο που νίκησε στρα­τιωτικά και πολιτικά τις ΗΠΑ, ακολουθεί μια τόσο νεοφιλελεύθε­ρη πολιτική και έχει ανοιχθεί τόσο πολύ στην «ελεύθερη αγορά» που κατέχει σήμερα την πρώτη θέση στον κόσμο στην παιδική πορνεία. Η Κούβα, αν δεν είχε το εκδικητικό εμπάργκο των ΗΠΑ, θα είχε γί­νει μια εναλλακτική Φλώριδα, αλλά υπό καθεστώς τύπου Κίνας. Η Β. Κορέα βρίσκεται σε μόνιμο λιμό, και όλος ο πλούτος της απορ­ροφάται από μια τεράστια μιλιταριστική μηχανή που στηρίζει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, εξοντώνει τους αντιπάλους του σε θαλά­μους αερίων, ακολουθώντας πιστά την κλασική χιτλερική συνταγή. Αλλά δεν έχει αντίρρηση να ανοιχτεί και αυτή στην αγορά, κατά το παράδειγμα της Κίνας. Και έτσι έχουμε φτάσει στο εξής ιστορικό παράδοξο: ο κομμουνισμός της Κίνας, να είναι το ιδανικό περιβάλ­λον για τον νέο καπιταλισμό.

Τα κομμουνιστικά κόμματα του πλανήτη που ακολουθούσαν τη Μό­σχα, έστω και από απόσταση (ευρωκομμουνιστές) μετά την κατάρ­ρευση του ανατολικού μπλοκ, έχασαν τα αβγά και τα πασχαλιά. Οι ευρωκομμουνιστές έγιναν συμπλήρωμα της κυβερνητικής σοσιαλ­δημοκρατίας και στήριξαν ή μετείχαν σε κυβερνήσεις καθαρά νεο­φιλελεύθερες ή ξαναγύρισαν στον κλασικό σταλινισμό της προ-Χρουστσωφικής περιόδου. Το ΚΚΕ, που ακολούθησε τη σταλινική γραμμή, στις εκλογές του 2004 πλησίασε το 6%. Και αυτό το καθι­στά ένα από τα ισχυρότερα κόμματα αυτού του τύπου σ’ όλο τον κό­σμο. Από το 1989 μέχρι το 1999, για μια ολόκληρη δεκαετία, οι ΗΠΑ βρέθηκαν να χαράζουν παγκόσμια πολιτική, όχι μόνο χωρίς αντίπα­λο δέος, αλλά και χωρίς κινήματα που να αμφισβητούν σοβαρά τη νέα αυτοκρατορική τάξη των ΗΠΑ. Οι επιτελείς των ΗΠΑ είχαν όλο

34

1


τον καιρό στη διάθεση τους, για να χαράξουν την πολιτική του 21 ου αιώνα, που, σύμφωνα με τους σχεδιαστές της, θα είναι ένας αμερι­κάνικος αιώνας. Και άρχισαν να χτίζουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς την παγκόσμια πολεμική τους μηχανή. Αν για οποιοδήποτε λόγο κάποιο κράτος δεν θελήσει να προσαρμοστεί στη νέα αυτοκρατορική τάξη, υπάρχει και η πειθώ δια της βίας. Ο πόλεμος του Κόλπου εγκαινιά­ζει τον νέο αυτοκρατορικό αμερικάνικο αιώνα. Ακολουθούν οι πό­λεμου στη Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, για να φτάσουμε τώ­ρα στη στρατιωτική κατάκτηση του Ιράκ. Και εδώ υπάρχει μια εξέ­λιξη. Στον πόλεμο του Κόλπου και στον πόλεμο της Γιουγκοσλα­βίας υπήρχαν κάποια προσχήματα. Ο πρώτος νομιμοποιείται από τον ΟΗΕ, ο δεύτερος από το ΝΑΤΟ, όσο και αν κανείς δεν αμφέβαλε πως ήταν επιδίωξη και έργο των ΗΠΑ. Στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, δεν χρειάστηκαν ούτε καν αυτές οι προφάσεις. Οι ΗΠΑ, πια, δεί­χνουν να ενστερνίζονται τη χιτλερική εξωτερική πολιτική, δηλαδή τον πόλεμο, με την ουσιαστική ανοχή όλων σχεδόν των κρατών, στην περίπτωση βέβαια που δεν μετέχουν ενεργά στον πόλεμο. Οι ΗΠΑ καθιερώνονται έτσι, ως η μοναδική δύναμη στον κόσμο, που έχει το αποκλειστικό προνόμιο και την πάγια εντολή από τον εαυτό της, για να επεμβαίνει στρατιωτικά, να κατακτά μια χώρα και να τοποθετεί κυβέρνηση που θα εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα.

Οι νέοι Άρχοντες του Κόσμου

Η «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» δεν είναι μια ακόμα απόδειξη της ευεξίας του καπιταλισμού, όπως έχει υποστηριχθεί από διάφορους υπέρ­μαχους του Νεοφιλελευθερισμού. Μας λένε: Ο καπιταλισμός έχει δεί­ξει μια μεγάλη αντοχή στο χρόνο και διαρκώς προσαρμόζεται και επι­βιώνει, ως το καλύτερο δυνατό σύστημα. Αλλά η «Συναίνεση της Ουά­σιγκτον» πρόκειται για ένα μεθοδευμένο και καλά μελετημένο πρα­ξικόπημα των διεθνών τραπεζών, των πολυεθνικών εταιρειών και των ΗΠΑ, που καταργεί στην ουσία τον κλασικό ανταγωνιστικό καπιτα-

35



.

λισμό και την απαραίτητη αστική δημοκρατία, που ρύθμιζε την κο νωνία στο σύνολο της, έστω προς όφελος των κεφαλαιούχων. Η τό ση του Νεοφιλελευθερισμού είναι να δημιουργήσει ολιγοπώλια, πο θα είναι μόνα τους και ανεξέλεγκτα στην παγκόσμια αγορά. Και αϊ τό γίνεται δια της μεθόδου των ξένων άμεσων επενδύσεων ή με διε θνείς συγχωνεύσεις και εξαγορές. Οι ξένες άμεσες επενδύσεις είνε η απόκτηση του 10% μιας εθνικής επιχείρησης, μέσω κάποιας θυγα τρικής εταιρείας και ο άμεσος έλεγχος από την πολυεθνική.

Το 1989, οι ξένες άμεσες επενδύσεις ήταν της τάξεως των 200 δι δολαρίων και το 2000 είχαν φτάσει σε 1.500 δις δολάρια. Οι συγ χωνεύσεις και οι εξαγορές από 150 δις δολάρια που ήταν το 1989 έφτασαν αισίως το 2000 στο ποσό των 1.200 δις δολαρίων. Οι ΗΠ^ καταλαμβάνουν την κυρίαρχη θέση των ξένων άμεσων επενδύσε ων σ’ όλο τον κόσμο με ποσοστό 21%. Αυτές οι επενδύσεις αντί προσώπευαν το 2000, το 20% του παγκόσμιου Ακαθάριστου Εθνι κού Προϊόντος. Στην ουσία μιλάμε για τις 500 πλουσιότερες πολυεθνικές που χωρίς απολύτως κανέναν έλεγχο ή φραγμό, συγκεντρώνουν τονπαγκόσμιο πλούτο.

Ιδού τι σημαίνει αυτή η νέα αυτοκρατορική τάξη. Τρεις άνθρωπο στον κόσμο έχουν μεγαλύτερη περιουσία από το ΑΕΠ στις 18 λιγό τερο ανεπτυγμένες χώρες. Ογδόντα τέσσερις άνθρωποι έχουν μέγα λύτερη περιουσία από το ΑΕΠ της Κίνας. Το 1 % του πληθυσμού τη Γης, λιγότερο από 50 εκ. άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη περιουσία απ< ό,τι έχουν μαζί 2,7 δις άνθρωποι που ανήκουν στους φτωχότερους τοι πλανήτη. Οι 8 πλουσιότερες οικογένειες των ΗΠΑ έχουν εισόδημα τα όσο τα ΑΕΠ διαφόρων χωρών. Έτσι η οικογένεια Γουολτον έχε περιουσία όσο το ΑΕΠ της Αιγύπτου, ο Μπιλ Γκέιτς έχει όσο το ΑΕΙ του Πακιστάν και ο Γουόρεν Έντουαρντ Μπάφετ, όσο η Ρουμανίο Ο φτωχότερος των 8, ο Ρόμπερτ Άλαν Πρίτζκερ έχει περιουσία μό λις 10 δις δολαρίων και πρέπει να είναι στεναχωρημένος που η περί ουσία του είναι όσο το ΑΕΠ του Ομάν. Μιλάμε δηλαδή για ανθρώ

36

(


πους-χώρες. Το 1816 η αντιστοιχία του ΑΕΠ της πιο πλούσιας χώρας και της πιο φτωχής ήταν περίπου 3 προς 1. Το 2000 ήταν 86 προς 1.

Αμέσως μετά την απόσυρση της ΕΣΣΔ από την Ιστορία, οι ΗΠΑ αρχίζουν να χτίζουν την αυτοκρατορία τους. Το οικονομικό μοντέ­λο του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι απλά και μόνο ένα κάποιο οι­κονομικό μοντέλο, που το δοκιμάζουμε, πειραματιζόμαστε και αν δεν μας κάνει το αλλάζουμε. Είναι μια ανατροπή της υπάρχουσας τάξης στον κόσμο, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πό­λεμο και είναι της ίδιας τάξης με το φαινόμενο του Ναζισμού και του Κομμουνισμού. Και αυτό δεν θα πρέπει να αναγνωστεί ως μαύ­ρος και κόκκινος φασισμός. Είναι δυο ολοκληρωτικά καθεστώτα, δια­μετρικά αντίθετα, που προήλθαν από εντελώς διαφορετικές κοινω­νικές διαδικασίες. Εδώ τα εξετάζουμε «τεχνολογικά» και όχι πολι­τικά. Δηλαδή και τα δυο αυτά φαινόμενα, για να εγκαθιδρύσουν το καθεστώς τους, έπρεπε να κάνουν ΤΑΒΙΧΑ ΚΑδ Α τις κοινωνίες τους. Το ίδιο κάνει και ο νεοφιλελευθερισμός.

Οι κυβερνήσεις που υιοθετούν το νεοφιλελευθερισμό, διαλύουν τις κοινωνίες τους, το κράτος και την εθνική τους ανεξαρτησία και εντάσσονται ως άβουλες επαρχίες, στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το νεοφιλελεύθερο μοντέ­λο επιβάλλεται στην Ανατολική Ασία και στη Λατινική Αμερική. Η οικονομία πια δεν διευθύνεται από την κυβέρνηση, αλλά από το Διε­θνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τους 08 που, μαζί με τις ΗΠΑ, γίνονται η παγκόσμια διακυβέρνηση χωρίς κράτη.

Οι διαρθρωτικές ρυθμίσεις που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματι­κό Ταμείο, για να μπορέσει να επενδύσει το πολυεθνικό κεφάλαιο, είναι πάντοτε οι ίδιες. Υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, μείωση του προϋπολογισμού για κοινωνικές δαπάνες, μαζικές απολύσεις των

37


εργαζομένων, αύξηση των επιτοκίων, μείωση των μισθών, περιορι­σμός των πιστώσεων, κατάργηση των επιδοτήσεων ακόμα και σε βα­σικά προϊόντα διατροφής, αύξηση των τιμολογίων για το ηλεκτρι­κό, νερό, τηλέφωνο, ενίσχυση των εξαγωγών και όλες οι επιχειρή­σεις του κράτους, δηλαδή η δημόσια-κοινή περιουσία ενός λαού, να δοθεί στους ιδιώτες. Όπως σημειώνει ο ΙΟΝΑΟΙΟ ΡΑΜΟΝΕΤ (ΜΑΝΙΕΡνΕ ΌΕ νΟΙΚ. Ν 72) το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Πα­γκόσμια Τράπεζα, οι 08 και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου επιβάλλουν πραγματικά μ’ ένα δικτατορικό τρόπο τις εντολές τους στην πολιτική οικονομία των κρατών. Δηλαδή η δημοκρατία, οι δια­πραγματεύσεις ή ο διάλογος δεν έχουν θέση. Το αποφασίζουμε και διατάσσουμε είναι η αρχή αυτής της νέας παγκόσμιας διακυβέρνη­σης της Αυτοκρατορίας.

Και εδώ θα μπορούσαμε να μιλούσαμε ή για το κενό της πολιτι­κής ή για την προδοσία της πολιτικής, όπως αυτή εκφράζεται από τα συντηρητικά κόμματα, τα σοσιαλδημοκρατικά ή ακόμα και από τα αριστερά κόμματα, που είτε έχουν ή στηρίζουν νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Η ουσία της πολιτικής τους, και είναι παντού η ίδια, ήταν να παραχωρήσουν αρμοδιότητες του κράτους στις πολυεθνι­κές και να πάρουν αυτές την πραγματική εξουσία, μετατρέποντας τους πολιτικούς σε γραφείο δημοσίων σχέσεων ή σε επικοινωνιολόγους του κεφαλαίου. Οι επενδύσεις, η εργασία, η υγεία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, η προστασία του περιβάλλοντος παύουν πια να ανήκουν στην εθνική πολιτική και γίνονται αντικείμενο αισχροκέρδειας για τις πολυεθνικές που σεμνύνονται να αυτοαποκαλούνται «ιδιωτική πρωτοβουλία».

Παράλληλα με τους πολιτικούς, πρέπει να δούμε και το ρόλο των ΜΜΕ και ιδίως της τηλεόρασης, που ανήκουν και αυτά στους υπε­ρεθνικούς Κροίσους και αστυνομοκρατούν την κοινωνία δια της λο­γοκρισίας. Καμιά κριτική φωνή δεν μπορεί να ακουστεί, ακόμα και

38


όταν αυτή έχει παγκόσμια απήχηση. Δυο κορυφαίοι διανοούμενοι των ΗΠΑ, ο Νόαμ Τσόμσκι και ο Γκορ Βιντάλ ή όπως ο Έντουαρ-ντ Σάιντ, δεν υπάρχουν στα αμερικάνικα κανάλια. Και σε μας, ένας θίασος τριάντα-πενήντα ατόμων, έχουν διαπιστευθεί κα έχουν εγκρι­θεί για να μας διαφωτίζουν. Οι διαφορετικές φωνές αποκλείονται από την τηλεόραση και αυτό δεν είναι κανόνας μόνο για μας, αλλά για ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Θέση και χρήματα βέβαια έχουν μόνο οι προπαγανδιστές του νέου καπιταλισμού, που παρουσιάζε­ται σαν πρόκληση της εποχής μας, για να πάμε σε μια άλλη εποχή.

Και τίθεται ένα απλό πρόβλημα: Χρειάζονται πια οι πολιτικοί; Εντά­ξει ήταν χρήσιμοι για να χαρίσουν τις κοινωνίες τους, στις πολυε­θνικές. Τώρα που δεν έχουν να δώσουν και πολλά πράγματα, μή­πως ήρθε η στιγμή να πάρουν οι ίδιες οι πολυεθνικές και την πολι­τική εξουσία; Η κυβέρνηση Μπους είναι ένα διαφωτιστικό παρά­δειγμα. Γιατί ό,τι γίνεται σήμερα στις ΗΠΑ, αύριο γίνεται υποχρε­ωτικό για όλη την Αυτοκρατορία.

Η Σύγκλητος της Αυτοκρατορίας

0 Μάρκος Αυρήλιος είχε μια σαφή άποψη για τη Ρωμαϊκή Αυτο­κρατορία: «ΙΜΡΕΚίυΜ δυΡΕΡνΑΤ ΚΕΟΝΙΜ» (η Αυτοκρατορία εί­ναι ανώτερη από κάθε άλλη εξουσία). Αυτός ο στωικός φιλόσοφος, που έγραψε και στα ελληνικά, ως αυτοκράτορας δεν είχε πρόβλημα να εκτελεί χριστιανούς που έλεγαν δημοσίως την άποψη τους, ουδέ­ποτε θα μπορούσε να φανταστεί πως η φιλοσοφία του για την Αυτο­κρατορία θα γινόταν το πρότυπο για τις ΗΠΑ, μετά από 2.000 χρό­νια περίπου. Ιδού τι λένε οι μαθητές του. Ο Τσέσε Χελμς ήταν πρό­εδρος της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων στη Γερουσία (1995-2001) και μας εξηγεί την πολιτική που πρέπει να ακολοθήσουν οι ΗΠΑ (ΜΟΝϋΕ ΟΙΡΕΟΜΑΤΐς)υΕ, Ιούλιος 2001): «Είμαστε στο κέντρο και εδώ σκοπεύουμε να μείνουμε {…} Οι ΗΠΑ πρέπει να διευθύ-

39


νουν τον κόσμο, ηθικά, πολιτικά και στρατιωτικά, με το δίκιο και τη δύναμη, καινά γίνουν το υπόδειγμα για όλους τους λαούς του κόσμου».

Και ο Τσαρλς Κραουτχάμερ, ένας από τους κορυφαίου διαμορφωτές της κοινής γνώμης, γράφει στο «ΤΙΜΕ ΜΑΟΑΖΓΝΕ (27.12.99)»: Η Αμερική έχει τον κόσμο κάτω από τα πόδια σαν ένας κολοσσός. Από τότε που η Ρώμη κατέστρεψε την Καρθαγένη, καμιά άλλη μεγάλη δύναμη δεν έφτασε στην κορυφή που βρισκόμαστε εμείς». Και ο Τό-μας Φρίντμαν, ειδικός σύμβουλος της γνωστής μας Ολμπράιτ, επί Κλίντον, μας εξηγεί τα πράγματα πεντακάθαρα, έτσι που να μη μας αφήνει καμιά αμφιβολία: «Για να μπορέσει να λειτουργήσει η πα­γκοσμιοποίηση, δεν θα πρέπει να διστάσουμε να δράσουμε σαν μια αόρατη υπερδύναμη, δηλαδή σαν αυτό που είμαστε στην πραγματι­κότητα» (Νενν Υογκ Τίΐϊΐ68 Μα§3ζίηε, 28.3.99).

Και εδώ κανείς πρέπει να ευχαριστήσει αυτούς τους κυρίους, που μας απαλλάσσουν από τον κόπο των αναλύσεων. Τα λένε καθαρά και σταράτα.

Ο Ιεαη Ζίε§1εΓ, συγγραφέας μιας σειράς εξόχων βιβλίων για την παγκοσμιοποίηση και ειδικός ερευνητής του ΟΗΕ για το δικαίωμα στη διατροφή, είχε μια ανεπίσημη συνάντηση στη Ν. Υόρκη με επί­σημους παράγοντες της κυβέρνησης Μπους. Ανάμεσα τους και ο Ρό-τζερ Νόρμαν, διευθυντής του κέντρου για τα Οικονομικά και Κοι­νωνικά Δικαιώματα. Όταν ρωτήθηκε από τον Ζίε§1εΓ, για το πώς πρέ­πει να καταλάβει κανείς την κυβέρνηση Μπους, αυτός έδωσε την εξής αφοπλιστική απάντηση: «ΙΤ’δ ΟΙΕ ΑΝϋ ΤΗΕ ΜΙΕΙΤΑΚΥ» (είναι η εξουσία του πετρελαίου και της πολεμικής βιομηχανίας ). Το ανα­φέρει αυτό ο ίδιος ο Ζΐε§1εΓ στο βιβλίο του «ΕΕδ ΝΟΕΓνΈΑυΧ ΜΑΙΤΚΈδ ϋυ ΜΟΝϋΕ» (εκδόσεις ΡΟΙΝΤS).

Και όντως. Τα βασικά στελέχη της κυβέρνησης Μπους είναι πο­λυεκατομμυριούχοι, που δημιουργήθηκαν από τα πετρέλαια του Τέ-

40


ξας και έχουν κρατήσει όλους τους δεσμούς με τις πολυεθνικές. Η οικογένεια Μπους οφείλει την αμύθητη περιουσία της στο πετρέ­λαιο. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Ντικ Τσένι, ο υπουργός Άμυνας, Ντόναλντ Ράμσφελντ και η υπεύθυνη για την Εθνική Ασφάλεια, Κο-ντολίζα Ράις, ήταν όλοι τους γενικοί διευθυντές κολοσσιαίων επι­χειρήσεων πετρελαίου στο Τέξας. Δηλαδή οι ίδιοι οι πολυεκατομ­μυριούχοι ασκούν την εξουσία, χωρίς να καταφύγουν στην ενδιά­μεση τάξη των πολιτικών. Εξού και η χωρίς προσχήματα βίαιη πο­λιτική τους. Έχουν μεταφέρει την απόλυτα επιθετική πολιτική των μονοπωλίων που θέλουν να εξαφανίσουν τον όποιο ανταγωνιστή τους με τη μέθοδο της Μαφίας. Όποιος δεν υποτάσσεται, εξαφανίζεται. Κάτω από αυτήν τη σκοπιά ο πόλεμος στο Ιράκ θα μπορούσε να ήταν και μία εμπορική επιχείρηση των εταιρειών πετρελαίου του Τέξας, για να επεκτείνουν τον κύκλο εργασιών τους.

Και αυτή η νέα τάξη πραγμάτων σημαίνει πως ολόκληρος ο κόσμος θα διοικείται σαν να ήταν περιουσία των πολυεθνικών και των ΗΠΑ. Με τον ίδιο φασιστικό τρόπο που λειτουργούν τα ολιγοπώλια, που μπορούν και απολύουν κατά δεκάδες χιλιάδες τους εργαζομένους τους, δεν δέχονται κανένα έλεγχο από το κράτος ή την κοινωνία και κατα­στρέφουν τον πλανήτη και τη ζωή του (αρνούνται να πάρουν οποιο­δήποτε μέτρο για να περιορίσουν τους ρύπους τους). Η ίδια νοοτρο­πία και αντίληψη γίνεται η παγκόσμια διακυβέρνηση χωρίς κράτη.

Αλλά αυτό είναι κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, των αν­θρωπίνων δικαιωμάτων, με μία λέξη αυτού που λέμε πολιτισμό. Ο Ρεζίς Ντεμπρέ κάνει την εξής παρατήρηση: «Η κυριαρχία των κρα­τών σημαίνει ισότητα μεταξύ κρατών που είναι άνισα. Το Μπουρούντι είναι το ίδιο κυρίαρχο όπως και οι ΗΠΑ. Είναι θεοπάλαβο; Ναι, εί­ναι. Είναι αφύσικο; Ναι, είναι. Αλλά είναι αυτό που ονομάζουμε πο­λιτισμό» (Κ.. DΕΒRΑΥ ΕΤ J. ΖΙΕΟΕΕΚ, ΙL S‘ΑGΙΤ DΕ ΝΕ ΡΑS SΕ PRENDRΕ).

41


Οι ΗΠΑ είναι συνειδητά εναντίον αυτού του πολιτισμού και κι­νούνται εναντίον του, επιβάλλοντας τη βαρβαρότητα μιας Αυτο­κρατορίας που θέλει να είναι μόνη της και χωρίς απολύτως κανέναν έλεγχο ή διεθνή υποχρέωση. Και έχει αντιταχθεί σθεναρώς σε ό,τι θα μπορούσε να έκανε τη ζωή στον πλανήτη λίγο πιο ανθρώπινη.

Η Σύμβαση της Ρώμης του 1998, προέβλεπε τιμωρία των υπευθύ­νων για γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της αν­θρωπότητας. Η σφαγή ενός εκατομμυρίου Τούτσι στη Ρουάντα, από τους εξτρεμιστές Χούτου και τους παραστρατιωτικούς του «Στρατού του Χριστού» είναι ακόμα πρόσφατη. Ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα, μετά τα στρατόπεδα εξόντωσης των Ναζί. Αλλά η κυβέρνηση των Χού­του ήταν φιλοδυτική και χρηματοδοτείτο από την Ευρωπαϊκή Χρι­στιανοδημοκράτη. Και ο «Στρατός του Χριστού», που ακόμα ζει και βασιλεύει, έχει την αντίληψη για το Θεό, όπως ο Μπους. Και αυτοί υπηρετούσαν τον άξονα του καλού. Οι ΗΠΑ δεν την υπέγραψαν.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είναι ένα μόνιμο δικαστήριο, αρ­μόδιο για τις μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και κάθε δικτάτορας, σ’ όποια γωνία της γης και να βρισκόταν, δεν θα είχε ατιμωρησία και κάποια στιγμή θα καθόταν στο σκαμνί του κα­τηγορουμένου. Οι ΗΠΑ ήταν εναντίον.

Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός και δεκάδες άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις, εδώ και δεκαετίες παλεύουν για την απαγόρευση των ναρκών κατά προσωπικού. Αυτές οι νάρκες είναι μικρές, συχνά δεν μπορούν να ανιχνευτούν και μπορεί να μοιάζουν σαν ένα οποιοδή­ποτε αθώο αντικείμενο. Αυτές ρίχνονται κατά δεκάδες χιλιάδες και κατά κανόνα τα θύματα είναι άμαχοι ή παιδιά που τις θεωρούν παι­χνίδι. Λόγω του μεγάλου αριθμού τους και της μεγάλης διασποράς τους είναι αδύνατη η περισυλλογή τους. Και εξακολουθούν να εξο­λοθρεύουν για πολλά χρόνια μετά τη λήξη των εχθροπραξιών. Και

42


σωστά είχαν χαρακτηρισθεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και τελικά απαγορεύτηκαν. Οι ΗΠΑ ήταν κατά της απαγόρευσης. Τό­πος προελεύσεως και παραγωγής αυτών των ναρκών ήταν οι ΗΠΑ. Και μια απαγόρευση εμπόδιζε την ελευθερία του εμπορίου.

Στη Συνδιάσκεψη της Βιέννης το 1993 υπογράφτηκε μια σύμβα­ση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ομόφωνα, όπου γινόταν μια επα­νατοποθέτηση της έννοιας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπερι­λαμβάνοντας τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώμα­τα. Έτσι η τροφή είναι δικαίωμα, η κατοικία είναι δικαίωμα, η υγεία είναι δικαίωμα, το πόσιμο νερό είναι δικαίωμα και οπωσδήποτε εί­ναι δικαίωμα του κάθε λαού να βρει το δικό του τρόπο για την οι­κονομική του ανάπτυξη. Είπαμε ομόφωνα από τους πολιτισμένους λαούς. Οι ΗΠΑ είναι σθεναρώς αντίθετες.

Ας κάνουμε τώρα μια υπόθεση και ας φανταστούμε ένα άλλο κρά­τος που ενθουσιάζεται από τις αρχές των ΗΠΑ και τις εφαρμόζει στη χώρα του. Τότε θα μπορεί να εκτελεί τους αντιπάλους του χω­ρίς δίκη, θα έχει το δικαίωμα να βασανίζει τους κρατούμενους, θα μπορεί να βομβαρδίζει αμάχους, να σκοτώνει γυναίκες και παιδιά, να καταστρέφει τα χωράφια τους και τις σοδειές τους, να τους απα­γορεύει την πρόσβαση σε πόσιμο νερό ή να ανατινάζει τα πηγάδια τους, να γκρεμίζει τα σπίτια τους, να μην τους επιτρέπει την πρό­σβαση σε νοσοκομεία και να τους αφήνει να πεθαίνουν στους δρό­μους. Επιπλέον θα έχει το δικαίωμα να τους διώχνει από τη νόμιμη γη τους και να την κάνει οικόπεδα και να την αποικίζει. Η φαντα­σία όμως είναι πιο αδύνατη από τη πραγματικότητα. Σκέφτηκα να περιγράψω μια αποτρόπαια χώρα και βρέθηκα να περιγράφω το Ισραήλ του Σαρόν. Ο Μπους βέβαια, δεν βλέπει τίποτα άλλο στο Ισραήλ, εκτός από μια πολιτική που είναι οργανικά ενταγμένη στο νέο αμερικάνικο αιώνα.


Όλοι θυμόμαστε την προετοιμασία της αμερικανο-βρετανική στρατιωτικής επίθεσης για την κατάκτηση του Ιράκ. Η κύρια προ παγάνδα ήταν τα όπλα μαζικής καταστροφής που είχε ο Σαντάμ, βιο λογικά ή χημικά. Φυσικά δεν βρέθηκε τίποτα, αλλά ο πόλεμος έγι νε. Το πετρέλαιο ήταν πάντα εκεί. Κανείς δεν θυμήθηκε πως ήται οι ίδιες οι ΗΠΑ που οδήγησαν σε αποτυχία την Διεθνή Συνδιάσκε ψη της Γενεύης το Δεκέμβριο του 2001, για την απαγόρευση κα τον έλεγχο των βιολογικών και χημικών όπλων. Οι ΝΕ\¥ ΥΟΚΚ ΤΙΜΕδ αποκάλυψαν λίγους μήνες μετά, πως το Πεντάγωνο και τ ΟΙΑ είχαν αρχίσει έρευνες για την κατασκευή βιολογικών και χη­μικών όπλων νέας γενιάς.

Στην αρχή αυτής της εισαγωγής, μιλήσαμε για τη μυστική έκθεση του Πενταγώνου και για την προ των θυρών καταστροφή του περι­βάλλοντος. Ήδη από τη δεκαετία του ’70 το πρόβλημα, παρόλο που δεν είχε πάρει τις σημερινές διαστάσεις, ήταν γνωστό. Στο Κιότο της Ιαπωνίας, τον Δεκέμβριο του ’97 υπογράφεται ένα πρωτόκολλο για τη μείωση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακος. Αν και τα μέτρα που προτείνονται θεωρούνται από τους οικολόγους τελείως ανεπαρκή, 84 χώρες το υπογράφουν και άλλες 46 το δέχονται με τρο­ποποιήσεις. Οι ΗΠΑ καταστρέφουν το περιβάλλον με τους ρύπους τους κατά 24%.Δηλαδή το ένα πέμπτο της παγκόσμιας καταστρο­φής είναι υπογεγραμμένο από τις ΗΠΑ. Ο υιός Μπους δεν δέχεται το πρωτόκολλο του Κιότο και το καταγγέλλει μονομερώς το 2001. Ακόμα καταγγέλλει μονομερώς τη συμφωνία που είχε γίνει το 1972 με την ΕΣΣΔ για τον περιορισμό των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων. Το στρατιωτικό-βιομηχανικό πλέγμα των ΗΠΑ δεν θέ­λει να χάνει λεφτά και ο πρόεδρος προσφέρει πάντα τις καλές του υπηρεσίες, παρόλο που η ΕΣΣΔ δεν υπήρχε πια και μαζί της είχαν εξαφανιστεί και οι πύραυλοι της.

44

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: