19.10.08 Εφημερίδα Εποχή-Χ. Γεωργούλας Τι θέλουμε εμείς από τον ΣΥΡΙΖΑ (Και τι ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ από εμάς)

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να είχε κάνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι έχει κάνει». Διαβάζοντας αυτή την εκτίμηση του Αλέξη Τσίπρα στην «Εποχή» της περασμένης Κυριακής – σε μια συνέντευξη που αξίζει να τη μελετήσει κανείς προσεκτικά – αναρωτήθηκα αν, πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια πολιτική οντότητα σαφώς διακριτή από τις συνιστώσες του, από την οποία μπορεί κάποιος να απαιτήσει έναν τέτοιο απολογισμό και στην οποία μπορεί να απευθύνει μια τέτοια, καλοπροαίρετη, κριτική.
Το τι έπρεπε να κάνει μέσα στο 2008 ο ΣΥΡΙΖΑ, προσδιορίστηκε με αρκετή σαφήνεια στην Πανελλαδική Σύσκεψη του περασμένου Μαρτίου. Χωρίς πολλά λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να αποκτήσει υπόσταση και από πολιτική (σχεδόν εκλογική) συμμαχία αυτοτελών υποκειμένων να μετεξελιχθεί σε πολιτική οντότητα με ενιαία και διακριτή παρουσία και, κυρίως, με κοινωνική γείωση, ώστε να γίνει σημείο αναφοράς για την οργάνωση και την ανάπτυξη των κοινωνικών κινημάτων.
Αν, όμως, αρχίσουμε να ψάχνουμε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έπραξε, πράγματι, πολύ λιγότερα από αυτά που εμείς οι ίδιοι είχαμε αποφασίσει, τότε τις αιτίες μάλλον δύσκολα μπορούμε να τις εντοπίσουμε στο πεδίο της συλλογικής ύπαρξής μας.

Η πραγματική υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ

Η υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα περιορίζεται στη Γραμματεία του, στις υπό σύσταση Επιτροπές Προγράμματος και Οργανωτική Επιτροπή, ορισμένες θεματικές επιτροπές και στις τοπικές συντονιστικές επιτροπές.
Η Γραμματεία μετά βίας καταφέρνει να παρακολουθεί τις τρέχουσες εξελίξεις και ορισμένες φορές δεν πετυχαίνει να εξασφαλίσει έγκαιρα την εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ με μια σαφή και κατανοητή συλλογική τοποθέτηση. Αν το πέτυχε με το ασφαλιστικό, δεν το κατάφερε, ακόμα, με την πρόσφατη χρηματοπιστωτική (και οικονομική) κρίση. Πολλές φορές η εικόνα που σχηματίζει ο κόσμος για τις απόψεις, τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε τέτοια κρίσιμης πολιτικής σημασίας ζητήματα, είναι συγκεχυμένη. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μόνες υπαρκτές συλλογικές μας εκφράσεις στο κεντρικό πολιτικό πεδίο είναι οι τοποθετήσεις της Γραμματείας και της κοινοβουλευτικής ομάδας. Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, ακόμα δεν λειτουργεί ουσιαστικά, ως μέσο ικανοποιητικής τροφοδοσίας των μέσων ενημέρωσης με τις συλλογικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες μας.
Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης είναι και η απουσία πλουραλιστικής και συλλογικής ταυτόχρονα κοινής εικόνας, κοινού προσώπου, κοινής έκφρασης προς τα έξω. Το κενό αυτό συνήθως καλύπτεται από τις αυξημένες δυνατότητες των μηχανισμών και των στελεχών του Συνασπισμού. Άμεση και ορατή συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ότι όλο και συχνότερα πια συναντούμε τη σύγχυση μεταξύ ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ στα μέσα ενημέρωσης, που ορισμένες φορές αφήνει τη γεύση σκόπιμης ενέργειας. Αλλά το ζήτημα δεν είναι οι σκοπιμότητες των άλλων, είναι η δικιά μας ετοιμότητα να παρουσιαστούμε ως ΣΥΡΙΖΑ με κοινό, συλλογικό πρότυπο, πλουραλιστικό, και διακριτό από το πρόσωπο της κάθε μιας συνιστώσας.
Κι αυτό δεν είναι θέμα μόνο συμπεριφοράς του Συνασπισμού ως ισχυρότερου εταίρου. Είναι έντονη η αίσθηση ότι και άλλες συνιστώσες δεν θέτουν το ζήτημα επιτακτικά. Αν το θεωρούν δευτερεύον ή ανώριμο ακόμα, μάλλον λαθεύουν.

Δεν έχουμε νέα, συριζική ποιότητα

Γιατί αν η εικόνα που σχηματίζουν ευρύτερα στρώματα για τη φυσιογνωμία και το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η συλλογική, κοινή προσωπικότητά μας, που διακρίνεται από τις συνιστώσες και δεν υποκαθίσταται από αυτές, τότε υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα: Η μεγάλη δυναμική της ενότητας εξαντλήθηκε άραγε, ή μήπως την εξαντλούμε πριν την ώρα της εμείς οι ίδιοι, χωρίς να την αξιοποιήσουμε στο έπακρο;
Η αίσθηση, πάντως, που μένει από τους ανθρώπους που έχουν «υπό δοκιμή» τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι κατά το μεγαλύτερο μέρος της αυτή η δυναμική παραμένει ανεκμετάλλευτη. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν είναι απλώς η δυναμική του αθροίσματος όλων μας, είναι η δυναμική της υπέρβασης των ιδιαιτεροτήτων μας με στόχο την ανάδειξη και ανάπτυξη μιας νέας συλλογικότητας. Που δεν ενώνει απλώς επιμέρους ποσότητες, αλλά δημιουργεί νέα ποιότητα. Αυτή η νέα ποιότητα δεν προσλαμβάνεται με σαφήνεια από τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Και δεν φταίνε εκείνα βέβαια, γι’ αυτό.
Θα μπορούσε η γενική κεντρική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι αυτή και σε τοπικό ή κλαδικό επίπεδο να διαφέρει; Μάλλον όχι. Αν και υπάρχουν σύντροφοι και συντρόφισσες σε τοπικούς ΣΥΡΙΖΑ, που κάνουν φιλότιμες και αποδοτικές προσπάθειες, με αποτελέσματα ελπιδοφόρα, η γενική εικόνα εξακολουθεί και εδώ να μην είναι ενθαρρυντική.
«Αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει», έλεγε στη συνέντευξή του ο σύντροφος Τσίπρας – και ορθά –, «είναι πώς θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ δυναμικά, να οργανώσει τις κοινωνικές αντιστάσεις». Μπορεί αυτό να συμβεί χωρίς την ανάπτυξη επαρκούς κοινής οργανωτικής δομής και ικανοποιητικής συλλογικής λειτουργίας στην περιφέρεια, στη «βάση» του ΣΥΡΙΖΑ; Χωρίς τα μέλη των συνιστωσών και οι ανεξάρτητοι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθούν στις προσδοκίες του κόσμου, χωρίς να αποτελέσουν σημεία αναφοράς για όσους αγωνίζονται και προσδοκούν τη βοήθεια, τη στήριξη, τη συμπαράσταση, τη συστράτευση του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν γίνεται. Και το κακό είναι ότι οι τοπικοί ή κλαδικοί ΣΥΡΙΖΑ που το έχουν κάπως καταφέρει αυτό, μάλλον αποτελούν εξαίρεση.
Οφείλουμε να απαντήσουμε με σαφήνεια και ακρίβεια στο ερώτημα: Τι είναι εκείνο που εμποδίζει «τα χιλιάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα» να παίξουν αυτό το ρόλο; Ή, τουλάχιστον, να τον παίξουν στο βαθμό που απαιτούν οι κρίσιμες για την αριστερά περιστάσεις.

Ποιας συλλογικότητας νιώθουμε μέλη;

Εκείνο που τα εμποδίζει, θα μπορούσαμε να πούμε –διόλου χαριτολογώντας– είναι ότι δεν συνιστούν μέλη. Δεν λειτουργούν και δεν δρουν ως μέλη μιας συλλογικότητας. Δεν εντάσσουν την πολιτική δραστηριότητά τους ή και την κοινωνική δράση τους κατά κύριο λόγο στη συλλογική συριζική προσπάθεια. Αν δεν εξασφαλίσουμε παντού ιδίως αυτή τη δεύτερη στοιχειώδη προϋπόθεση, όσοι μας παρακολουθούν με ενδιαφέρον δεν θα αποκτήσουν ποτέ την απαραίτητη υλική επαφή –και όχι απλώς επικοινωνιακή σχέση– με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτή η έλλειψη είναι ικανή να εξαντλήσει κάθε δυναμική του εγχειρήματός μας. Δεν αρκεί να δίνουμε στο κοινό ταμείο, στον ΣΥΡΙΖΑ εκ του περισσεύματος μας. Από το υστέρημά μας απαιτεί συνδρομή.
Γιατί δεν μπορέσαμε να έχουμε ακόμη γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, κοινή πλουραλιστική εκπροσώπηση στα μέσα, κοινές συνδικαλιστικές παρατάξεις (όπου είναι δυνατόν), κοινό περιοδικό, κοινά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα;
Γιατί προλάβαμε μέσα σ’ αυτούς τους έξι-εφτά μήνες να έχουμε όλοι τα φεστιβάλ και τις γιορτές μας, τα κάμπινγκ και τις εξορμήσεις μας, τα συνέδριά μας, τις συνδιασκέψεις μας, την οργανωτική μας ανάπτυξη και δεν προκάναμε να εξασφαλίσουμε σε ικανοποιητικό επίπεδο ούτε την κοινή μας έκφραση σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, ούτε την κοινή γείωσή μας στην κοινωνία;
Η ΚΟΕ, για παράδειγμα, ενώ ορθά διαφώνησε δημόσια με την αυθαίρετη επιλογή στελέχους σε πρόσφατη τηλεοπτική συζήτηση, επειδή δεν εξέφρασε με επάρκεια τις συλλογικές θέσεις μας, την ίδια στιγμή κυκλοφορεί τρεις, αν δεν κάνω λάθος στο μέτρημα, αφίσες ανά την Ελλάδα, όπου παραλείπει να αναφέρει δίπλα στην υπογραφή της την ελάχιστη υποχρέωση όλων μας προς του εαυτούς μας: «Συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ».
Κι άλλο παράδειγμα, από τον εύκολο στόχο, τον Συνασπισμό. Οι δρόμοι του Πειραιά αυτές τις μέρες, που δινόταν μάχη για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης των εμπορευματικών σταθμών, ήταν γεμάτοι από αφίσες του Συνασπισμού από την καμπάνια του για οργανωτική ανάπτυξη. Αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ ή πανό με το επίκαιρο θέμα έψαχνες με το ντουφέκι –και δεν έβρισκες.
Οφείλουμε μια απάντηση σε εαυτούς και αλλήλους. Και στον κόσμο πολύ περισσότερο. Είναι για μας, για όλους μας, ο ΣΥΡΙΖΑ το προνομιακό όχημα της σύζευξής μας με την κοινωνία; Είναι η κοινή έκφραση της αισιοδοξίας ότι η αριστερά μπορεί να γίνει όχι μόνο δύναμη υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και δύναμη ελπίδας και ριζικής αλλαγής της ζωής τους, της ζωής μας; Παραμένει ως βάση της συνεργασίας μας η αυτοκριτική αποδοχή της διαπίστωσης –και η αυτογνωσία– ότι μαζί μπορούμε να κατορθώσουμε ό,τι είναι αδύνατο να πετύχουμε ο καθένας μόνος του;
Αν ναι, τότε δεν γίνεται να προλαβαίνουμε ένα σωρό άλλα και να μην προλαβαίνουμε να κάνουμε πραγματικότητα τον κοινό μας στόχο. Εαυτούς και αλλήλους μπορούμε να ξεγελάσουμε με διάφορες δικαιολογίες, τον κόσμο που μας παρακολουθεί, όχι.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Οκτώβριος 29, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: