Η σημασία του πολιτικού λόγου -Άρθρο στην ΑΥΓΗ ΤΗς 19-11-2008

Του Περικλή ΚΟΡΟΒΕΣΗ*

ceb1cf85ceb3ceb71

Ας αρχίσουμε με μια βιωμένη, μικρή, προσωπική ιστορία. Παίρνω ένα ταξί για να με πάει στη Βουλή. Ο ταξιτζής είναι εξομολογητικός και εκφράζεται ελεύθερα. Αν είχε ένα πιστόλι, θα σκότωνε και τους τριακόσιους στη Βουλή. «Τότε, του λέω, θα σκότωνες και μένα». «Εσύ, μου λέει, αποκλείεται να είσαι  βουλευτής, φαίνεσαι καλός άνθρωπος». Νομίζω πως ο ταξιτζής εξέφραζε τις απόψεις μιας μεγάλης πλειοψηφίας αυτού του λαού, που μπορεί βέβαια να μη θέλει να σκοτώσει και τους τριακόσιους, αλλά σίγουρα απαξιώνει τους πολιτικούς και την πολιτική, με την απλουστευτική διατύπωση «όλοι τους είναι ίδιοι και όλοι τους την τσέπη τους σκέφτονται». Αν κάποιος βρεθεί σε ένα περιβάλλον αυτών των απόψεων και θέσει το ερώτημα τι χρειάζεται η Ελλάδα για να πάει μπροστά, θα δεχτεί μια απάντηση που δεν θα πρέπει να τον εκπλήξει. «Ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει, θα πουν οι νεότεροι, ή ένας Μεταξάς οι παλαιότεροι».

Αλλά υπάρχει και η αριστερή προσέγγιση του ζητήματος. Για τους Λενινιστές – Σταλινιστές το Κοινοβούλιο είναι όργανο της μπουρζουαζίας. Για κάποιους αναρχικούς είναι ένας αστικός θεσμός και δεν δέχονται να κάνουν πολιτική μέσα από αυτούς τους θεσμούς. Για την ενδιάμεση γκάμα υπάρχει μια κριτική απόσταση. Είναι αλήθεια πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός βρίσκεται σε μια μόνιμη και σταθερή κρίση. Ο Καστοριάδης δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τον όρο «ολιγαρχία». Και μπαίνει το ερώτημα για όλους εμάς που αναγνωριζόμαστε ως «ΣΥΡΙΖΑ» ποια είναι η θέση μας για το Κοινοβούλιο.

Από τη δικιά μου βιωμένη εμπειρία αυτού του έτους έχω πειστεί πως η Βουλή λειτουργεί καλύτερα από την οποιαδήποτε γενική συνέλευση, εργατική, αγροτική, φοιτητική. Από αυτήν την άποψη θα μπορούσε κανείς να έλεγε πως το κοινοβούλιο είναι «η συνέλευση των συνελεύσεων» και νομοθετεί στο επίπεδο των αρμοδιοτήτων της. (Το ίδιο κάνει και η κάθε συνέλευση, από την πολυκατοικία μέχρι το κάθε υψηλό  όργανο, εργαζομένων ή μετόχων). Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Οι βουλευτές δεν ψηφίζουν κατά συνείδηση, αλλά με κομματική πειθαρχία. Οπότε, αφού κανείς δεν πείθεται, όλοι αγορεύουν στον αέρα για να εισπράξουν τα χειροκροτήματα της δικής τους παράταξης. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που συμπίπτει η αντιπολίτευση, αλλά σπάνια η μία χειροκροτεί την άλλη. Εν τούτοις υπάρχει και κάτι άλλο, που κατά κανόνα τα ΜΜΕ το αγνοούν. Τις καλές αγορεύσεις και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχω διατυπώσει την άποψη πως η σημερινή Κοινοβουλευτική Ομάδα μας, αν δεν είναι η καλύτερη από το 1950, είναι από τις πιο καλές (οι σύντροφοι βουλευτές δεν δέχονται την άποψή μου). Διάφορες παρεμβάσεις, επίκαιρες ερωτήσεις, επερωτήσεις, αγορεύσεις είναι ένα πολύτιμο πολιτικό υλικό που δυστυχώς μένει στα πρακτικά της Βουλής χωρίς να φτάνει στον κόσμο. Μπορεί κάποιοι να παρακολουθούν το κανάλι της Βουλής, το βράδυ, αλλά για να παρακολουθήσουν τις πρωινές συνεδριάσεις ή θα πρέπει να είναι αργόσχολοι ή συνταξιούχοι. Ακόμα και η δική μας η «Αυγή» δεν διαθέτει χώρο γι’ αυτό που λένει οι βουλευτές μας. Το θέμα αυτό το έθεσα στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα και πήρα την απάντηση από βουλευτή που προερχόταν από τον ΣΥΝ πως δεν υπάρχει επάρκεια προσωπικού. Αν είναι μόνο αυτό, μπορεί να λυθεί άμεσα και εκ των ενόντων.

Αλλά πολύ φοβάμαι πως είναι κάτι άλλο. Υπάρχει μια κακή παράδοση στην αριστερά, που οφείλεται στο σταλινικό παρελθόν της, να μην προβάλει  απόψεις, αλλά πρόσωπα. Κάτι έλεγε αυτός  ο αποστάτης (κατά το ΚΚΕ) Χρουστσόφ για προσωπολατρία. Και όντως, αν βρεθεί κάποιος σχολαστικός και κάνει μια μελέτη της «Αυγής» για το πόσο συχνά εμφανίζονται κάποια πρόσωπα, είναι σίγουρα πως δεν θα την κατατάξει στα απόλυτα πλαίσια της αντικειμενικότητας, χωρίς όμως να την κατατάξει στον ακραίο υποκειμενισμό. Την «Αυγή» όλοι την αγαπάμε και την πονάμε, ιδιαίτερα εμείς οι έφηβοι της δεκαετίας του ’50, που θεωρούσαμε ένα μικρό κατόρθωμα την αγορά της «Αυγής» σε μια εποχή τρομοκρατίας και μετά τη χαρά να κουβεντιάζουμε κάποιο άρθρο το βράδυ σε ένα ταβερνάκι. Γίνονται αλλαγές στην «Αυγή». Δεν ξέρω τα πράγματα από μέσα για να έχω ακριβή γνώση. Αλλά κάτι μου λέει πως η νέα περίοδος της «Αυγής» θα είναι καλή και τα κυκλοφοριακά της ποσοστά θα πλησιάσουν αυτά του ΣΥΡΙΖΑ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

* Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Α’ Αθηνών.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Νοέμβριος 19, 2008.

2 Σχόλια to “Η σημασία του πολιτικού λόγου -Άρθρο στην ΑΥΓΗ ΤΗς 19-11-2008”

  1. Για τις φυλακές…;
    Κανένας τίποτα;…

    Που είναι η δυναμική παρέμβαση της αριστεράς;

  2. Αγαπητέ κ. Κοροβέση,

    Μολονότι η ψευδοποίηση είναι ο τρόπος που επέλεξα για να μιλώ δημόσια, ας κάνω εδώ μια εξαίρεση. Μιας και ως παιδί τρόπον τινά της αριστεράς, έχω κι εγώ τον πολιτικό αναστοχασμό ακοίμητο χορό, στο αίμα μου.

    Κι αυτό όχι μόνο γιατί από καιρό σας εκτιμώ –όσα ξέρω από σας και όσα διάβασα– αλλά και επειδή στο άρθρο σας αγγίζετε έμμεσα το θέμα του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας που όλο και με προβληματίζει …»αλλιώτικα» με τα χρόνια.

    Επιτρέψτε μου λοιπόν, λακωνικά λόγω του χώρου (άρα αφοριστικά και εύκολα παρεξηγήσιμα) να προκαλέσω την σκέψη σας με τούτα:

    • Ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι παρά σκέτη και μόνο ολιγαρχία και μάλιστα από γονίδια μοναρχικά. Αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είναι η καλύτερη ως τώρα «πολιτική τεχνολογία» ελευθερίας (τουλάχιστον στις πιο αναπτυγμένες μορφές της) που έχει αναπτύξει ποτέ ο άνθρωπος.

    • Η Δημοκρατία βρίσκεται ακόμη στον χώρο της Ουτοπίας. Αλλά όχι του εσαεί αδύνατου. Η «επιστήμη» της περιμένει ακόμη να αναπτυχθεί.

    • Η αποδοχή της ταύτισης του κοινοβουλευτισμού με την («αντιπροσωπευτική» λεγόμενη) Δημοκρατία αποτέλεσε εξ αρχής τραγική και αθέλητη ιδεολογική δουλεία της «όλης» αριστεράς προς το «σύστημα».

    • Σε συνέχεια των παραπάνω κανένα κόμμα και καμία οργάνωση –όσο μπορώ εγώ τουλάχιστον να ξέρω- ούτε τα αριστερά, στον κόσμο όλο, δεν είναι δημοκρατικό. Ελεύθερα ίσως, με πολιτισμό ελεύθερης έκφρασης, ναι. Δημοκρατικά όμως –ανεξάρτητα απ’ τις προθέσεις- όχι!

    Για όλα τα παραπάνω θα μπορούσα να επιχειρηματολογήσω αρκετά, αλλά εδώ μόνο ήθελα να ερεθίσω την κρίση σας.

    Ελπίζοντας να προσέφερα λίγο περισσότερο οίστρο από κούραση,

    την καλημέρα μου,

    Κ. Α.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: