Κούφια επαναστατικότητα 21-12-08

Σύμφωνα με τα γκάλοπ της στήλης, κάποιοι σύντροφοι βρήκαν το άρθρο μου στην προηγούμενη «Εποχή» ρεφορμιστικό. Τα γκάλοπ, βέβαια, που είναι αλήθεια τα έχουμε μπουχτίσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν την τάση που διαμορφώνεται σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Πράγμα που σημαίνει πως αν γίνει γκάλοπ και αυτή την Κυριακή, μπορεί να έχουμε διαφοροποιήσεις.
Καλό πάντως θα είναι να έχουμε και γραπτές απόψεις, που είναι πολύτιμες και τροφοδοτούν το διάλογο. Και ο διάλογος είναι η μόνη σκέψη που έχουμε, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Δεν έχω βέβαια πρόθεση να ανοίξω συζήτηση περί ρεφορμισμού ή επανάστασης, γιατί τέτοιο δίλημμα δεν υπάρχει προς το παρόν και δεν είναι από τα άμεσα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά μια και το έφερε η κουβέντα ας πούμε δυο λόγια. Υπάρχουν οργανώσεις, αρθρογράφοι, ακόμα και θεωρητικοί που αυτοπροσδιορίζονται ως επαναστάτες και θεωρούν όλους τους υπόλοιπους, αν όχι προδότες της εργατικής τάξης, τουλάχιστον οπορτουνιστές, δεκανίκι του συστήματος, πουλημένους στην άρχουσα τάξη και κάποιοι το πάνε ακόμα πιο μακριά. Εκτός από το ΚΚΕ που έχει και αυτό μια παράλληλη άποψη, όλοι οι υπόλοιποι ή είναι μικρές πολιτικές ομάδες χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάρος στην κοινωνία ή διανοούμενοι που δεν διαθέτουν επαναστατική σκέψη, αλλά επαναστατικό βερμπαλισμό που καταλήγει στο μηδενισμό. Με άλλα λόγια, επανάσταση ή ρεφορμισμός είναι φράσεις σε ένα χαρτί. Δεν έχει σχέση με την κοινωνία και δεν ανταποκρίνεται σε υπαρκτές ανάγκες.
Αυτές τις μέρες ζήσαμε και ζούμε στη χώρα μας παρατεταμένη εξέγερση με ποικίλα χαρακτηριστικά. Ήταν επαναστατικά; Κάποιος νέος γαλλικός Μάης στον Δεκέμβρη μήνα; Ήταν ένα τυφλό βίαιο ξέσπασμα των αποκλεισμένων; Είναι μια εξέγερση καθολική των νέων; Και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίζει άκριτα όλα όσα έγιναν στη βάση πως οι εξεγερμένοι έχουν δίκιο ότι και να κάνουν; Να πάρουμε σαν παράδειγμα τα μικρομεσαία μαγαζιά και τα περίπτερα που κάηκαν. Να πάρουμε τα μαγαζιά που λεηλατήθηκαν. Είναι αυτά πράγματα που θέλουν τη δικιά μας πολιτική στήριξη ή είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, μη πολιτικό, και χρειάζεται τη δικιά μας νηφάλια εξήγηση με τη συνδρομή ερευνητών για να καταλάβουμε τι έγινε. Γιατί αυτό το φαινόμενο δεν εξηγείται με δυο τσιτάτα και τρεις γενικόλογες κουβέντες. Ήταν ένα φαινόμενο ανεξέλεγκτο που μπορεί να πάει προς όλες τις κατευθύνσεις. Αν υποθέσουμε πως όλοι αυτοί που έσπαγαν χωρίς κριτήριο, ευχαρίστως θα πήγαιναν και θα έσπαγαν τα κεφάλια των δικών τους. Ας μην παίζουμε με επικίνδυνες καταστάσεις.
Τις επόμενες μέρες το χρώμα των κινητοποιήσεων το έδωσαν οι μαθητές και οι φοιτητές. Το κίνημα αυτό είναι μαζικό, αυθόρμητο και ειρηνικό. Αλλά προχωράει στα τυφλά. Αυτό δε σημαίνει πως θέλει καθοδήγηση, κανένα αυθόρμητο κίνημα δεν έχει ανάγκη «από επαγγελματίες» αλλά έχει ανάγκη από βοήθεια και συμπαράσταση. Μπορούμε εμείς να προσφέρουμε κάτι τέτοιο; Εντάξει οι καλές μας δηλώσεις, εντάξει οι τόνοι λεκτικής βοήθειας που προσφέραμε από όπου μπορούσαμε. Αλλά επί του πρακτέου; Νομίζω πως στεκόμαστε αμήχανοι, γιατί ήταν κάτι που δεν είχαμε προβλέψει, δεν είχαμε να προσφέρουμε ιδέες που θα βοηθούσαν την παραπέρα ανάπτυξή του με ένα δημιουργικό τρόπο, όπως έγινε στο Μάη του ’68. Οι ιδέες του Μάη δεν αναπτύχθηκαν τις μέρες των γεγονότων. Προϋπήρχαν και γονιμοποιήθηκαν και έγιναν μαζικές, αλλάζοντας το υπάρχον σύστημα μικροαστικής ζωής και σκέψης.
Υπάρχει σήμερα σε μας το αντίστοιχο;
Τα όπλα που έχει το κίνημα δεν είναι σαν αυτά του στρατού που το καθένα έχει ιδιαίτερα και αμετάβλητα χαρακτηριστικά. Τα δικά μας όπλα έχουν μια διπλή συμπεριφορά. Μπορεί να χτυπούν τον κεντρικό στόχο, αλλά μπορούν να στρέφονται και εναντίον μας. Μια κατάληψη κάποιας σχολής που δεν έχει τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών ή των σπουδαστών είναι άχρηστη, γιατί στρέφουμε την πλειοψηφία εναντίον μας. Είναι άλλο πράγμα να σπάνε μια τράπεζα οι δανειολήπτες και άλλο πράγμα να τη σπάσει στο όνομά τους μια μικρή ελίτ της επαναστατικής πρωτοπορίας. Και είναι διαφορετικό να υπάρχει ένα μαζικό κίνημα που να αρνείται να πληρώσει φόρους και είναι άλλο να πετάμε ένα μολότοφ στην Εφορία. Στην αριστερή πολιτική δεν ισχύει η μαγική φόρμουλα «πες το και έγινε» αλλά κάθε μας ενέργεια πρέπει να γίνεται με κριτήριο την ωφέλεια των πολλών. Αλλιώτικα είμαστε δυνάστες στο μέτρο του δυνατού και μέχρι εκεί που μας παίρνει στο όνομα κάποιας κούφιας εγωιστικής επαναστατικότητας που συντηρεί το «εγώ» μας.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: