Μιχάλη, καλή αντάμωση 31-5-09

Στη διάρκεια της μικρής μας ζωής έχουμε τη δυνατότητα να εκτιμήσουμε αυτά που ζήσαμε; Ή θα πρέπει να έρθει ένας θάνατος για να καταλάβουμε τι χάσαμε; Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι να υποστηρίζουμε εγωκεντρικά τον εαυτό μας και να ζητάμε με όλα τα μέσα δικαίωση. Και αυτό γίνεται με όλες τις σχέσεις. Συντροφικές, φιλικές, ερωτικές. Δεν έχουμε μάθει να δεχόμαστε το «διαφορετικό» και να χτίζουμε μια σχέση με τον άλλον, σεβόμενοι την αυτονομία του που μπορεί να συμπληρώνει την προσωπικότητά μας. Και εμείς το εκλαμβάνουμε ως απειλή. Και αναγκαστικά αμυνόμαστε και δεν επικοινωνούμε. Αυτές οι σκέψεις που δημιουργήθηκαν με το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Με τον Μιχάλη γνωριζόμαστε από την εποχή του 1 1 4 και του 15%, ίσως και παλιότερα, από τα «ακτίφ» της νεολαίας της ΕΔΑ. Από παιδί ήταν ένας υπεύθυνος άνθρωπος με δικό του λόγο και απόψεις. Και νομίζω από παλιά είχε διαμορφώσει μια άποψη που θα την έλεγα συμβολικά «επαναστατική σοσιαλδημοκρατία» που αποσκοπούσε στην εξουσία με ήπια μέσα. Όταν αργότερα καθιερώθηκε σαν ηγέτης της Αριστεράς, το προφίλ του δεν άλλαξε. Ποτέ δεν είχε αρχηγικό λόγο, ποτέ δεν είχε ύφος καθοδηγητή και το μοναδικό του όπλο ήταν το επιχείρημα.
Με τον Μιχάλη ποτέ δεν «δέσαμε». Μισό αιώνα περίπου διαφωνούσαμε και κατά διαστήματα είχα κριτικάρει κάποιες απόψεις του, που δεν θα πρέπει να τις είδε με καλό μάτι (Αυτό το έκρινα από τον τρόπο που χαιρετούσε) Ούτε ποτέ συνδεθήκαμε φιλικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είχα διαπιστώσει ποτέ καμιά διάθεση εχθρότητας και επιθετικότητας. Αυτό ήταν περισσότερο χαρακτηριστικό του Άγγελου Ελεφάντη που τον δεχόσουνα «πακέτο». Αυτά όλα πριν το «απόλυτο συμβάν». Όταν έμαθα το θάνατο του Μιχάλη, είχα μια μέρα εξαιρετικά φορτωμένη. Τα ανέβαλα όλα και έψαχνα να βρω κάποιο άνθρωπο να μιλήσω. Έβγαιναν τηλεφωνητές, άφηνα μηνύματα, τίποτα. Ευτυχώς βρέθηκε ο Γιώργος Γλυνός, σίγουρα αυτός ανήκει στην επαναστατική σοσιαλδημοκρατία με σαφή αντίθεση με τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ. Και κάναμε ένα ιδιωτικό πολιτικό μνημόσυνο του Μιχάλη. Και κατάλαβα ένα πράγμα. Ο θάνατος της Αριστεράς είναι η ομοφωνία της. Μας χρειάζονται διαφορετικές προσεγγίσεις, από διαφορετικές κάμερες και από άλλες οπτικές γωνίες. Μετά θα τα βρούμε στο μοντάζ.
Στην κηδεία μαζευτήκαμε όλοι. Οι εφημερίδες έγραψαν για τους επώνυμους και τους απλούς ανθρώπους. Και εγώ διερωτώμαι. Υπήρχε κάποιος απλός άνθρωπος στην κηδεία του Μιχάλη; Εγώ όσους είδα και γνώρισα ήταν σημαντικοί άνθρωποι της Αριστεράς που κατά διαστήματα παίξανε σημαντικό ρόλο στους αγώνες μας. Σκέφτηκα πως αυτή η κηδεία θα μπορούσε να ήταν μια ιδρυτική συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλήθεια τον τελευταίο καιρό δεν ακούω και πολλά πράγματα γι’ αυτόν. Ευρωεκλογές έχουμε και ευρωεκλογές δεν βλέπουμε. Ας είναι καλά η επαρχία και οι γειτονιές. Αυτοί θα μας σώσουν. Και επιτέλους πρέπει να καταλάβουμε. Αυτό που εκφράζουμε είναι το ελάχιστο μπροστά σε αυτό που υπάρχει αντικειμενικά.
Μιχάλη δεν θα μπορούσες να διαβάσεις αυτές τις γραμμές, αλλά ίσως να κάνω και λάθος. Μπορεί να υπάρχει μια υποδειγματική βιβλιοθήκη στον παράδεισο και εκεί να μπορεί κανείς να βρει όλα τα έργα που χάθηκαν. Μπορεί λοιπόν να την έχεις αράξει και να διαβάζεις. Πάντα στους πολιτικούς λείπει ο χρόνος για διάβασμα. Δεν θα του πω αντίο, αλλά καλή αντάμωση.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: