Ο καταναλωτισμός των συλλαλητηρίων 28-12-2008


Μετά τις εκτεταμένες καταστροφές, τους επικίνδυνους εμπρησμούς και τις λεηλασίες καταστημάτων είναι καιρός να ξανασκεφθούμε ποιες είναι εκείνες οι μορφές δράσης που αρμόζουν σε μια Αριστερά του 21ου αιώνα και τι είδος ακτιβισμού μπορούμε να υιοθετήσουμε ως ΣΥΡΙΖΑ έτσι που να μπορέσουμε να υπογράψουμε τις πράξεις μας και όχι να φορτωνόμαστε πράξεις και ενέργειες αλλωνών, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν ξαφνικά δίπλα μας.
Είναι αλήθεια πως οι δηλώσεις των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σε γενικές γραμμές σωστές, προσεγμένες και ο κάθε καλόπιστος άνθρωπος, αν τις άκουγε ή τις διάβαζε, θα έβγαζε τα συμπεράσματά του. Αλλά αυτοί που μας ακούν ή αυτοί που μας διαβάζουν είναι αυτοί που αγοράζουν τα δικά μας έντυπα ή ακούν το Κόκκινο. Οι πολλοί παρακολουθούν τηλεόραση και οι ψαγμένοι διαβάζουν εφημερίδες και τις ερμηνεύουν κατά το δοκούν. Δηλαδή ανάμεσα στο δικό μας λόγο και τον αποδέκτη υπάρχει πάντα ένα φίλτρο που μετατρέπει το λόγο μας ανάλογα με τη συνείδηση του δημοσιογράφου. Από καθαρή συκοφαντία μέχρι ελαφρά αλλοίωση. Σπανίως μεταφέρονται οι δηλώσεις μας σωστά. Έτσι σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση μόνο ένα 5-6% βρήκε τη στάση μας σωστή σχετικά με αυτή την εξέγερση. Δηλαδή χάσαμε περίπου τα μισά δημοσκοπικά ποσοστά μας. Με άλλα λόγια αυτή η εξέγερση της νεολαίας δεν βρήκε σε μας κάποιο πολιτικό εκφραστή ούτε μπορέσαμε να την τροφοδοτήσουμε με ιδέες για κάποια συνέχεια και κάποιο στόχο.  Πιθανότατα μετά τις γιορτές θα γυρίσουμε πάλι στην «ομαλότητα» χωρίς να έχει κερδηθεί τίποτα. Θα έχουμε ακόμα μια ήττα δίπλα στις τόσες άλλες που έχουν συσσωρευτεί από την μεταπολίτευση και μετά. Να μιλήσουμε για Ολυμπιακή, για ΟΤΕ, για το λιμάνι του Πειραιά κ.λπ.; Το κίνημα για να πάει μπροστά χρειάζεται νίκες, έστω και μικρές. Σε αυτές βάζω την απεργία των κρατουμένων, τον Ελαιώνα, την ΠΟΤΑ Μεσσηνίας κ.λπ., που μπορεί να μην κερδήθηκαν όλοι οι στόχοι, αλλά τουλάχιστον ανάγκασαν την εξουσία να κάνει ένα βήμα πίσω.
Και αυτό που πρέπει να ξεκαθαριστεί μια για πάντα είναι το φετίχ της βίας. Όσα κείμενα μπόρεσα να διαβάσω από τους βίαιους διαδηλωτές, όλα έχουν ένα κήρυγμα υπέρ της βίας ή της «αντιβίας», όπως την ονόμασαν οι ίδιοι. Μπόρεσα να διακρίνω κάποιες διαφοροποιήσεις. Υπήρχε μια κατηγορία που υποστηρίζει πως όλα όσα έγιναν, καλώς έγιναν. Από τα καψίματα περιπτέρων μέχρι τις μολότοφ στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Μια δεύτερη κατηγορία εξέφρασε τη βία της σε συγκεκριμένους στόχους. Τράπεζες, πολυεθνικές, κρατικά μαγαζιά και βιβλιοπωλεία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαν τη δύναμη να κάνουν κάτι παραπάνω. Ακόμα από τους ίδιους τους βίαιους διαδηλωτές υπάρχουν καταγγελίες για κουκουλοφόρους που βγήκαν από τις κλούβες των ΜΑΤ και έσπαγαν μαγαζιά. Υπάρχουν φωτογραφίες και βίντεο στο διαδίκτυο και ένα τέτοιο βίντεο παίχτηκε στην εκπομπή Λαζόπουλου).
Θα μας δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε σε ένα από τα επόμενα σημειώματά μας γι΄ αυτό το θέμα της «αντιβίας». Εδώ θέλω να σταθώ στα του οίκου μας. Είμαστε κίνημα κοινωνικής και πολιτικής ανυπακοής, που σημαίνει πως η θέση μας για τη μή βία έχει βαθιές αναφορές στην Ιστορία. Από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, έναν ύμνο στην ανυπακοή, μέχρι θεωρητικούς όπως ο Τολστόι ή ακόμα πολιτικούς ηγέτες όπως ο Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Έχουμε τις εμπειρίες των νέων κινημάτων ανά τον κόσμο, όπως και τις πρακτικές του παγκόσμιου φόρουμ, που δεν είναι βίαιο και έχει κάνει πολλούς να μιλούν για μια νέα διεθνή. Κατά την άποψή μου, όπου δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ειρήνη μιας εκδήλωσης, απλά δεν συμμετέχουμε. Τώρα τι γίνεται με την αστυνομική βία που συχνά δεν χρειάζεται πρόκληση για να εκδηλωθεί; Γι΄ αυτό αρκεί μια διαταγή. Ακολουθούμε τα διδάγματα του Γκάντι και στη βία δεν απαντάμε με βία. Την καταγγέλλουμε και ζητάμε την τιμωρία των υπευθύνων. Υπάρχει και το αντιεπιχείρημα για το πώς θα γίνει αυτό; Μέσα από ποιους θεσμούς, μέσα από ποια δικαιοσύνη και με ποιο κράτος που καλύπτει κάθε διαφθορά και αφήνει ατιμώρητους δολοφόνους αστυνομικούς; Κανείς δεν είπε πως τα κινήματα είναι εύκολη ιστορία.  Εύκολη είναι η μολότοφ. Με τη διαφορά που η δράση του δεν φτάνει παραπάνω από την περιφέρεια που καίει. Το δύσκολο είναι το πώς τα προβλήματα αυτής της κοινωνίας θα γίνουν μαζικά κινήματα της ίδιας της κοινωνίας. Και γι΄ αυτό θα χρειασθεί καιρός, φαντασία, σκέψη, επινόηση νέων τρόπων δράσης και να μεταφέρουμε τη δράση μας από το κέντρο της πόλης (είναι και αυτό ένας καταναλωτισμός  συλλαλητηρίων) στις γειτονιές και την επαρχία. Δηλαδή εκεί που υπάρχουν άνθρωποι.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: