Φαντασιακές συγκρούσεις και πραγματικά αδιέξοδα 4-1-09

Ο δαίμων του τυπογραφείου αγαπάει ιδιαίτερα αυτά τα σημειώματα. Όπου το νόημα βγαίνει από τα συμφραζόμενα τον αφήνω στην ησυχία του. Αλλά όπου αλλοιώνει το νόημα ή δεν έχει κανένα νόημα, πρέπει να επανορθώσω. Όχι τόσο για το κύρος της στήλης, αλλά για την ακρίβεια της έκφρασης και για να μην υπάρχουν λαθεμένες απαντήσεις και σχολιασμοί. Έτσι στο μέσο του περασμένου άρθρου, σχετικά με τα βίαια επεισόδια της Κυριακής το μεσημέρι και το βράδυ της Δευτέρας έγραφα για τις κατηγορίες των βίαιων διαδηλωτών, όπως μπόρεσα να τις διακρίνω από διάφορα έντυπα που έφτασαν στα χέρια μου. Το σωστό είναι όπως το γράφω τώρα. «Μια δεύτερη κατηγορία εξέφρασε τη βία της σε συγκεκριμένους στόχους. Τράπεζες, πολυεθνικές, κρατικά κτίρια. Και υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία που έχουν στη θεωρία τους τη βία, αλλά προστάτευσαν βιβλιοπωλεία και μαγαζιά, αλλά δεν είχαν ούτε τη δύναμη, ούτε τα μέσα να δώσουν το δικό τους χρώμα. Και αυτοί όπως και μεις βρεθήκαμε σε μια κατάσταση που δεν μπορούσε να ελέγξει κανείς».
Και τώρα επί της ουσίας. Κάποιοι σύντροφοι βρήκαν τα τελευταία άρθρα στην «Εποχή» »καταπραϋντικά» και σε κάποια άρθρα της Κυριακάτικης «Αυγής» εκτός λάθους, υποπτεύθηκα πως σχολιάζουν εμμέσως τις θέσεις μου. Και εδώ χρειάζεται μια εκ προοιμίου διευκρίνηση. Όταν γράφω αδιαφορώ παντελώς, αν τα κείμενά μου αρέσουν ή δεν αρέσουν, δεν έχουν ποτέ ένα πρέπει ή δεν πρέπει, δεν εξυπηρετούν καμία σκοπιμότητα της στιγμής. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να συγκροτήσω μια σκέψη, όχι αναγκαστικά σωστή, αλλά που να στηρίζεται στο επιχείρημα και στον ορθό λόγο. Και για όσους έχουν παρακολουθήσει την «Εποχή», εδώ και πάνω από μια δεκαετία, θα έχουν προσέξει πως κινούμαι πάντα στους ίδιους αξιακούς άξονες.
Και για το θέμα ταμπού της βίας. Είμαι κατά της βίας. Περιττό να πούμε πως ένα κοκτέιλ μολότοφ δεν είναι η ίδια βία με ένα τόνο χημικών, ούτε πως οι ψευτορουκέτες της Χαμάς είναι ίδιες με ένα F16. Ακόμα πιο άχρηστο είναι να πω πως οι εξεγέρσεις στις φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο ή αργότερα στο Λος Άντζελες και ακόμα πιο μετά στα προάστια του Παρισιού δεν ήταν λάθος της Ιστορίας. Η Ιστορία αυτό μπορεί να παράξει αυτό παράγει. Και τα μαζικά κινήματα που ξεσπούν αυθόρμητα και χρησιμοποιούν βία έχουν την κοινωνιολογική τους εξήγηση και τη βαθιά τους αιτία που είναι μια απάντηση στη βία που ίδιοι έχουν υποστεί, έστω και αν αυτή η απάντηση είναι αδιέξοδη. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι επινόησαν την πολιτική. Για να ψάξουν διέξοδα στα αδιέξοδα.
Το θέμα της βίας ή της μη βίας για μένα είναι λυμένο εδώ και τρεις δεκαετίες περίπου, όταν αυτός ο διάλογος κυριαρχούσε σε όλη την Ευρώπη μετά το Γαλλικό Μάη. Αυτοί που διάλεξαν την οδό της ένοπλης πάλης στην Ιταλία, στη Γερμανία, στη Γαλλία δεν άφησαν τίποτα πίσω τους, παρά μονάχα τραγωδίες και για τους ίδιους και για τα θύματά τους. Και αν οι σημερινές απόψεις μου αναφέρονται στη μη βία, τουλάχιστον ας μου καταλογίσει κάποιος πως βρίσκομαι σε λάθος δρόμο εδώ και τριάντα χρόνια. Οπότε μάλλον είναι δύσκολο να πεισθώ και για να πω ακόμα κάτι που ξεκινάει από την βιωμένη μου εμπειρία.
Σχεδόν όλοι οι θιασώτες της επαναστατικής βίας που γνώρισα υποφέρουν από ένα ηγεμονισμό, έλλειψη πολιτικής σκέψης και περιφρόνηση προς το μαζικό κίνημα και κάνουν το «πιστολάκι» τους, στο φαντασιακό επίπεδο βέβαια, πιο επαναστατικό από το ίδιο το μαζικό κίνημα. Καιρός είναι να ειπωθούν κάποια πράγματα για ένα επιπλέον λόγο. Όσοι επιλέξαμε να κτίσουμε τον «ΣΥΡΙΖΑ» προερχόμαστε από συγκεκριμένους χώρους με σαφείς πολιτικές καταβολές. Και ένας από τους χώρους αυτούς είναι το ΚΚΕ εσ. Η παρακαταθήκη του Μπάμπη Δρακόπουλου, το ’73 στο Στρατοδικείο είναι ένα μανιφέστο εναντίον της βίας. Και από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω και όλες οι άλλες συνιστώσσες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν κάποια θεωρητική αναφορά στη βία ως τρέχουσα πολιτική. Και μπορεί να υπάρχει κάπου πως το πέρασμα στο σοσιαλισμό δεν είναι ειρηνικό, αλλά αυτό το λέει επισήμως και το ΚΚΕ.
Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή και ο κάθε καινούργιος χρόνος θα είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Αν δεν μπορέσουμε να συγκροτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και να γίνει ο έγκυρος φορέας της κοινωνικής και πολιτικής ανυπακοής, τότε μπορεί να οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις και να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε που ξεσπάει η πραγματική σύγκρουση και που αρχίζει η προβοκάτσια. Αλήθεια τι συμφέρον έχουν οι μπάτσοι να σπάνε βιτρίνες; Το καταγγέλλουν οι ίδιοι οι αναρχικοί. Και σίγουρα δεν το λένε για ανταγωνισμό.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: