Όταν τα κινήματα πιέζουν την «πρωτοπορία» 1-2-09

Κάποτε εμείς οι ίδιοι άνθρωποι θα τους χαρακτηρίζαμε «διασπαστές», «οπορτουνιστές», «τροτσκιστές» ή ακόμα και «πράκτορες» και δεν ξέρω ακόμα τι. (Για όποιον θέλει μεγαλύτερη ποικιλία χαρακτηρισμού ας πάρει ένα «Ριζοσπάστη»). Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός, πως δυο μετωπικές οργανώσεις, το ΜΕΡΑ και το ΕΝΑΝΤΙΑ μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής ή επαναστατικής Αριστεράς αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να επεξεργαστούν ένα πολιτικό πρόγραμμα κοινής πολιτικής δράσης (Για λεπτομέρειες παραπέμπω στο ιδιαίτερα κατατοπιστικό άρθρο του Πάνου Λάμπρου στην «Εποχή» της περασμένης Κυριακής.)
Και κατ’ αρχήν γιατί είναι χαρμόσυνη είδηση που δημιουργείται ένας νέος πόλος «ΑντιΣΥΡΙΖΑ; Γιατί σίγουρα ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτού του νέου πολιτικού οργανισμού είναι η πολεμική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, που σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια, στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι αρκούντως επαναστατικός και στη χειρότερη περίπτωση έχει ενσωματωθεί ή έχει πουληθεί στο σύστημα. Και εδώ μια μικρή παρένθεση. Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι ένας όρος που όλοι καταλαβαίνουμε. Αλλά Επαναστατική Αριστερά τι σημαίνει; Έκανε κάπου μια επανάσταση και δεν την καταλάβαμε; Δημιούργησε κάπου ένα ζαπατίστικο κίνημα  και το κρατάει μυστικό; Ή αυτή η επανάσταση είναι τόσο παράνομη που πρέπει να μείνει εφτασφράγιστο μυστικό; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι μια κοσμοαντίληψη που διατυπώνεται σε διάφορα έντυπα, μπροσούρες, ενίοτε και με βιβλία που το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι πως η ίδια αυτοβαπτίζεται επαναστατική και πρωτοπορία, χωρίς να έχει κάποια επικύρωση από αυτούς που αυθαιρέτως μιλάει στο όνομά τους.
Είναι γεγονός πως έχουν πείσει κάποιες δεκάδες και στην καλύτερη περίπτωση κάποιες εκατοντάδες. Αλλά στις εκλογικές αναμετρήσεις, όταν αποφασίσουν και το τολμήσουν, η απήχησή τους είναι θλιβερή. Προσωπικά έχω μια συμπάθεια γι’ αυτή την Αριστερά, γιατί σε αυτήν είχα δώσει τα νιάτα μου. Και όταν διαβάζω τα έντυπά τους, με πάνε σχεδόν σαράντα χρόνια πίσω, καλά χρόνια, που σε τελική ανάλυση δεν μας ενδιέφερε η πολιτική, αλλά η επανάσταση έστω και στην εικονική της μορφή. Μας ενέπνεε, μας ζωογονούσε και συχνά αυτό είχε και τις συνέπειές του. Σε αυτή την κατάσταση πέρασαν κάπου οχτώ χρόνια από τη ζωή μου και μαζί με τα συντρόφια, κορίτσια και αγόρια, είμαστε στο πόδι επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Μέχρι που καταλάβαμε πως είμαστε ένα θερμοκήπιο επαναστατικών ιδεών αλλά δεν είχαμε σχέση με την πραγματικότητα.
Μετά από αυτό το αδιέξοδο προτίμησα έναν ακτιβισμό για κάτι συγκεκριμένο και χειροπιαστό. Η πολιτική αυτού του είδους στην ουσία ήταν ένα SPA στην αδράνεια. Και τις όποιες ανησυχίες μου τις επένδυσα στο γράψιμο και το διάβασμα. Παράλληλα, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχα καταλάβει πως ο καθένας από μας μόνος του, πήγαινε για σίγουρο πνιγμό. Αλλά όλοι μαζί θα μπορούσαμε να σωθούμε, αν ξέραμε από πού είναι ο κίνδυνος και από πού η φιλία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια τέτοια πρόταση, έστω και αν ακόμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του και σαφείς ΑντιΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις στις γραμμές του από την πλευρά μιας μειοψηφίας του. Η ομιλία του Σταύρου Λιβαδά σε κοσμικό ξενοδοχείο της Αθήνας είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική.
Χαίρομαι που οι οργανώσεις της Επαναστατικής Αριστεράς ή της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς προσπαθούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Με αυτό καταργείται ο εγωϊσμός της οργάνωσης, η πρωτοπορία και η αλαζονεία του απόλυτου και ίσως βγει μια άκρη. Προς το παρόν όμως δεν έχουμε καμία εγγύηση. Τίποτα δεν μας λέει πως τα καπελώματα, οι δογματισμοί και οι επαναστατικές αυθαιρεσίες έχουν εγκαταλειφθεί. Αλλά η ελπίδα σύμφωνα με το τετριμμένο στερεότυπο, πεθαίνει τελευταία. Και αν τα πράγματα έχουν ένα αίσιο τέλος, τότε έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε μαζί, στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.
Και μια και μιλάμε με ευχές καλό θα ήταν και ο αναρχικός χώρος να έβρισκε μια αντίστοιχη ενότητα. Αυτό μοιάζει με οδηγίες προς «ναυτιλλόμενους» αλλά δεν είναι. Όλοι εμείς οι «πολιτικοποιημένοι» ξαφνιαστήκαμε με τον Δεκέμβρη, όπως ξαφνιαστήκαμε και με τους Αγρότες. Αύριο μπορεί να ξαφνιαστούμε με τις καθαρίστριες ή με τους ντελιβεράδες και ακόμα με την εκπορνευόμενη εργασία (πληρωμή με βίζιτα σε κάποιον οργανισμό). Ψυχραιμία. Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: