Όταν το αόρατο γίνεται ορατό 8-2-09

Κατά κανόνα αντιλαμβανόμαστε τα κινήματα όταν είναι αργά, δηλαδή όταν ξεσπάσουν. Μπορεί να ξέρουμε από τις αναλύσεις μας πού υπάρχουν έντονα κοινωνικά προβλήματα αλλά πότε θα βρεθεί αυτή η περίεργη στιγμή που θα πυροδοτήσει μια κινηματική κατάσταση είναι πάντα ένα μυστήριο. Ξέρουμε για τα προβλήματα των κρατουμένων, αλλά κανείς δεν περίμενε ένα τέτοιο υποδειγματικό αγώνα. Για την κατάσταση στην παιδεία είχαμε γίνει προφέσορες. Χρόνια τώρα στους δρόμους με τα ίδια αιτήματα. Αλλά το Δεκέμβρη δεν το περιμέναμε. Και φυσικά δεν αγνοούσαμε το πρόβλημα της πορείας προς τον αφανισμό της αγροτικής τάξης. Και εντάξει τα μπλόκα μπορεί να ήταν προβλέψιμα, κάθε χρόνο γίνονται. Αλλά δεν είχαμε προβλέψει πως οι αγροτοπατέρες θα έμπαιναν σε δεύτερο πλάνο και θα εμφανιζόντουσαν νέοι εκπρόσωποι με φρέσκο και δυνατό λόγο.
Μπορούμε να πούμε πως υπάρχουν αρκετά και αόρατα κινήματα. Και για να πούμε πιο καθαρά, κάποτε τα αόρατα κινήματα γίνονται ορατά. Και εδώ είναι το πρόβλημα μιας αριστερής πολιτικής παρέμβασης. Να έχει ήδη προβλέψει που μπορεί «το αόρατο να το κάνει ορατό» και να παρέμβει δημιουργικά,  χωρίς να το καπελώσει και χωρίς να το καθοδηγήσει, αλλά να αναδεικνύει όλο το κοινωνικό του βάθος με σεβασμό στην αυτονομία του. Αυτή η αντίληψή έρχεται σε απόλυτη ρήξη με την σταλινική αντίληψη της καθοδήγησης που η πεμπτουσία της ήταν η υποταγή και η χειραγώγηση των κινημάτων από την κομματική γραφειοκρατία. Και κάθε γραφειοκρατία δουλεύει αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε την αντίστοιχη παράδοση κινημάτων που έχουν άλλες χώρες. Ένα κίνημα που συσπειρώνει ανθρώπους διαφορετικών αντιλήψεων και ποικίλλων πολιτικών πεποιθήσεων, για να συνεννοηθεί χρειάζεται δημοκρατία και συναίνεση για να μπορέσει να δράσει συλλογικά και όλοι να βρίσκουν κάτι από τον εαυτό τους σε αυτή τη συλλογική δράση. Αυτά μοιάζουν λίγο ρομαντικά. Σωστά Θα έπρεπε να είναι περισσότερα ρομαντικά γιατί ο ρομαντισμός όπως και ο διαφωτισμός υπήρξαν μεγάλα κινήματα στην Ευρώπη. Αυτό που μας κληροδότησε ο σταλινισμός είναι τραμπούκικες ομάδες που με το ζόρι θέλουν να επιβάλουν το δικό τους, άσχετα αν αυτό που προτείνουν εγκρίνεται ή δεν εγκρίνεται. Τους αρκεί η αυταρέσκεια της πρωτοπορίας που δικαιώνει κάθε αυθαιρεσία.
Πώς θα δούμε το αόρατο; Απλά ζώντας στο αόρατο. Αν κάποιος ζει μέσα στους μετανάστες έχει σχέση μαζί τους, τότε δεν χρειάζεται καμία ειδική θεοσοφία για να καταλάβει πως αυτοί οι άνθρωποι κάποτε θα ξεσπάσουν. Αν π.χ μιλήσει με κάποιον «ντελιβερά» πίτσας θα δει πως παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα για λίγα ευρώ. Ή ακόμα ας πάμε σε κάποιο εργοτάξιο, ιδίως εκεί που δουλεύουν ξένοι, και τότε θα διαπιστώσουμε πως τα εργατικά ατυχήματα είναι μέσα στο συμβόλαιο που υπέγραψε ο εργάτης, έστω και αν δεν υπέγραψε ποτέ κανένα συμβόλαιο. Και το ερώτημα τίθεται φυσιολογικά. Εμείς οι αριστεροί, πόσο είμαστε ριζωμένοι στην κοινωνία: Από πότε έχουμε να χτυπήσουμε μια διπλανή πόρτα για να δούμε τι κάνει ο γείτονάς μας;
Η αίσθησή μου είναι πως προχωράμε παράλληλα με την κοινωνία. Αυτό βέβαια πρέπει να ειδωθεί και μέσα από το πρίσμα πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν έξω από κανένα κίνημα. Και αυτό είναι θετικό. Το ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό και με τι επιρροή. Μακάρι να ήταν σωστό αυτό που μας κατηγορούν. Μας λένε ότι πίσω από όλα είμαστε εμείς. Αλλά για να μπορέσει αυτό να γίνει αληθινό μας χρειάζεται ένας άλλος ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό θα μιλήσουμε την επόμενη Κυριακή.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: