Radiobubble.GR 18-4-09

Αναμφισβήτητα υπάρχει μια πολιτική παρουσία νέων ανθρώπων που βρίσκεται εκτός των οργανωμένων σχημάτων τόσο της κλασικής Αριστεράς όσο και της Επαναστατικής Αριστεράς. Εννοώ βέβαια την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (προς το παρόν ίσως, μια και κατεβαίνουν στις εκλογές και είναι γνωστοί με τον γενικό προσδιορισμό «Αριστεριστές»). Ο χώρος αυτός προσδιορίζεται με κάποια αναφορά στον Αναρχισμό που έχει μια μεγάλη γκάμα. Από το Νετσάγιεφ μέχρι την πολιτική οικολογία και την καλλιτεχνική δημιουργία. Υπάρχουν δεκάδες ομάδες σε όλη την Ελλάδα που «δρουν τοπικά αλλά σκέφτονται συνολικά». Μια μερίδα αναρχικών είναι υπέρ μιας συμβολικής βίας χωρίς θύματα. Μια μικρή κατηγορία φαίνεται πως έχει ασπασθεί τις ιδέες του Νετσάγιεφ: «Ο επαναστάτης δεν θα πρέπει να έχει προσωπικά αισθήματα αλλά ούτε και προσωπικά ενδιαφέροντα και καμία ιδιοκτησία. Ούτε καν το όνομά του δεν του ανήκει. Ο επαναστάτης πρέπει να έχει μόνο ένα πάθος. Την επανάσταση. Τα μέλη της συνωμοτικής οργάνωσης δεν πρέπει να θεωρούνται ως ανθρώπινα όντα, αλλά ως επαναστατικό κεφάλαιο που πρέπει να καταναλωθεί».
Η λογική κατάληξη αυτής της θεωρίας ήταν η δολοφονία ενός «συνηγέτη» της οργάνωσης που του προκάλεσε φρίκη στους κόλπους των Αναρχικών και έκανε τον Μπακούνιν σχεδόν καρδιακό για τον πρώην αγαπητό του φοιτητή. Ο εξτρεμισμός του Νετσάγιεφ είχε να κάνει περισσότερο με την ψυχοπαθολογία παρά με τον αναρχισμό. Αν κάποιος σίριαλ κίλερ σκοτώσει δέκα γυναίκες ή δέκα ζητιάνους ή μετανάστες θα δημιουργούσε αποτροπιασμό σε όλους. Αν όμως σκοτώσει δέκα αστυνομικούς, εκτός υπηρεσίας, για τους νετσαγιεφικούς θα γινόταν ήρωας. Και μπαίνει το ερώτημα πού αρχίζει η ψυχοπαθολογία και πού αρχίζει η επανάσταση. Αλλά το θέμα μου δεν είναι αυτό. Αναγκάστηκα να κάνω αυτή τη μεγάλη παρένθεση γιατί το όνομα Νετσάγιεφ δεν λέει τίποτα για τους σημερινούς νέους που προσπαθούν να καταλάβουν το σημερινό κόσμο ανιχνεύοντας. Χωρίς να ξέρουν πως τα προβλήματα που παρουσιάζονται σήμερα είχαν τεθεί ήδη από το 19ο αιώνα και η ιστορική διαδρομή των επαναστατικών ιδεών τα ξεκαθάρισε.
Και υπάρχει ακόμα μια γενιά του Ίντερνετ που δεν ανήκει πουθενά. Κάποιοι μπορεί να είναι «πρώην» από ποικίλους χώρους, άλλοι μπορεί να έχουν μια καλλιτεχνική ή οικολογική δραστηριότητα. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι πως δεν βρίσκουν καμιά πολιτική οργάνωση που να τους ταιριάζει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συμμετέχουν σε μια πρωτοβουλία που την θεωρούν σωστή. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το Ίντερνετ, που είναι γι΄ αυτούς ό,τι ήταν για μας τους παλιότερους κάποτε η Γενική Συνέλευση. Με τη διαφορά πως αυτοί οι νέοι άνθρωποι «συνελευσιάζονται» ανά πάσα στιγμή της μέρας και της νύχτας.
Ένας δημοσιογράφος, ο Απόστολος Καπαρουδάκης, παλιότερα αρχισυντάκτης στον υπέροχο «Εξάντα» συλλαμβάνει την ιδέα ενός διαδικτυακού ραδιοφώνου όπου οι ακροατές θα μπορούσαν να κάνουν οι ίδιοι τις εκπομπές τους. Ένα είδος «Ιντερνετικού Σοβιέτ». Και όλα αυτά στηρίχθηκαν σε μια επαγγελματική βάση, άσχετα αν δεν έχουν οικονομικά οφέλη – και αυτό είναι η πιο μεγάλη απειλή για το σταθμό – παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή είναι ο πιο μεγάλος και ο πιο αγαπητός ιντερνετικός ραδιοφωνικός σταθμός. Δεν υπάρχει κάποια δεδομένη αλήθεια που πρέπει να εξαπλωθεί, αυτό είναι έξω από τη φιλοσοφία του σταθμού. Εδώ η αλήθεια παράγεται και συζητιέται. Ένα πολύτιμο εργαλείο που ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει. Η διεύθυνση είναι radiobubble.gr. Περιττό να πούμε πως ο ίδιος ο σταθμός έχει το δικό του 24ωρο πρόγραμμα και κάθε Σάββατο βράδυ εκπέμπει και κλασικά από το «Κόκκινο».
Όποιος έχει δημόσιο λόγο ποτέ δεν ξέρει μέχρι πού φτάνει ο λόγος του. Τα ερωτήματα «ποιος ακούει τις εκπομπές μου» «ποιος διαβάζει τα άρθρα μου» δύσκολα μπορούν να βρουν μια απάντηση. Αλλά για το Radiobubble τα πράγματα ήταν εύκολα. Έκανα ένα πάρτι που πέρασαν πάνω από εξακόσια άτομα. Δυνατή μουσική παντελώς άγνωστη για μένα. Όλες οι φάτσες νεανικές και συμπαθητικές, μέχρι και παιδιά που είχαν έρθει χωρίς τον κηδεμόνα τους. Με όσους μπόρεσα να κουβεντιάσω και να ακούσω τα δικά τους, μού δημιούργησαν μια ελπίδα και μια θλίψη για τη δικιά μας Αριστερά. Ασχολείται αυτιστικά με τον κόσμο της, ενώ έξω από τα παράθυρά της η ζωή πάλλεται.

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Ιουνίου 24, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: