Το σκάνδαλο των καναλιών 28-8-2009

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

Ο Περικλής Κοροβέσης, με τις δηλώσεις του για το ενδεχόμενο χρηματισμού της κοινοβουλευτικής Αριστεράς την περίοδο 1989-90, άνοιξε ένα μεγάλο κεφάλαιο, που επιμελώς απέφευγαν εδώ και αρκετά χρόνια να θίξουν τα ίδια τα στελέχη της και απουσίαζε παντελώς από τον δημόσιο διάλογο.

Με περίσσιο θάρρος -που αντλεί από την αρνησή του να ενταχθεί στη λογική του επαγγελματία της πολιτικής- ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε πολλές βολές, κυρίως από πρόσωπα που έχουν επενδύσει στην Αριστερά την προσωπική τους πορεία και ανέλιξη από διάφορες θέσεις μικρής ή μεγαλύτερης εξουσίας. Από τα πρόσωπα που αντέδρασαν, αλλά κυρίως από τη διάθεσή τους όχι να βοηθήσουν στη διερεύνηση των καταγγελιών, αλλά να επιτεθούν στον καταγγέλλοντα και να τον απαξιώσουν μέχρι και με χυδαία σχόλια (π.χ. του Β. Λεβέντη: «Είμαι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και γιατρός. Τα λέω με όλη την ευθύνη των λόγων μου ότι βρίσκεται σε κατάσταση ευφορίας») που, έως τώρα τουλάχιστον, δεν είχαν εκφραστεί από στόμα στελεχών της Αριστεράς, κατανοεί ο κάθε πολίτης και μπορεί να βγάλει τα δικά του ασφαλή συμπεράσματα με ποιον πρέπει να πάει και ποιον ν’ αφήσει.

ΑΠΟ τον δημόσιο διάλογο που αναπτύχθηκε μέχρι τώρα, ακροθιγώς και μόνο ακούστηκε και για ένα άλλο θέμα που αφορά την ίδια χρονική περίοδο στην οποία αναφέρεται ο Π. Κοροβέσης. Αυτό της χορήγησης των αδειών για τη λειτουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Των πανίσχυρων καναλιών, δηλαδή, τα οποία όχι απλώς καθορίζουν τον δημόσιο διάλογο εδώ και χρόνια αλλά, λόγω της ισχυρής επιρροής τους, είναι ικανά να επηρεάζουν κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα, εξελίξεις, ακόμα και συνειδήσεις πολιτών. Ηταν η ίδια περίοδος που τα ίδια κόμματα (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ.-ενιαίος ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ) τα οποία σήμερα ελέγχονται για το ενδεχόμενο χρηματισμού τους, είχαν ομονοήσει τότε στο να δοθούν οι άδειες για τα κανάλια σε ήδη πανίσχυρα συγκροτήματα Τύπου. Ετσι, ενίσχυσαν εκδότες με ακόμα μεγαλύτερες εξουσίες, με αποτέλεσμα την εικόνα που έχουμε σήμερα: οι πολιτικοί, σε μεγάλο βαθμό, ν’ αποτελούν ομήρους των ιδιοκτητών των επιχειρηματικών ομίλων ΜΜΕ.

Η ΣΥΜΒΟΛΗ της κοινοβουλευτικής Αριστεράς τότε στη συγκεκριμένη απόφαση, ήταν καθοριστική. Συμφώνησε μέσω της ηγεσίας της (Φλωράκης-Κύρκος) να ενισχυθούν οι εξουσίες ορισμένων μιντιαρχών. Αν και αποτελούσε τη μοναδική πολιτική δύναμη που είχε κάθε λόγο να αρνηθεί να συναινέσει σε μια τέτοια χαριστική ρύθμιση, συμφώνησε και υπερθεμάτισε.

ΚΑΙ ΑΝ ακόμα κάποιος σήμερα, διαβλέπει πίσω από τις αναφορές περι χρηματισμού της Αριστεράς «αδικαιολόγητες και χωρίς στοιχεία συκοφαντίες», θα είχε ενδιαφέρον να μας πει πώς βλέπει την υπόθεση αυτή. Η οποία άλλωστε δεν είχε τον χαρακτήρα τού «στιγμιαίου», αλλά του διαρκούς λάθους, αφού τις συνέπειες εκείνης της απόφασης τις πληρώνει η δημοκρατία μας για περίπου είκοσι χρόνια τώρα…

Advertisements

~ από perikliskorovesis στο Αύγουστος 28, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: